weer gewapende overval in Holendrecht

Twee mannen hebben donderdagavond een woning aan de Meernhof in Holendrecht (Zuidoost) overvallen.
De overvallers kwamen rond 17.00 uur de woning binnen. De deur stond waarschijnlijk in verband met renovatiewerkzaamheden open. Ze bedreigden een vrouw en twee kinderen met een vuurwapen. De vrouw werd ruim een uur onder schot gehouden terwijl de woning werd doorzocht. De mannen gingen er vervolgens met een een buit van 230 euro vandoor. Ze zijn nog voortvluchtig.
Opmerkelijk genoeg is kort daarna ook een woning aan de Montfoorthof overvallen. Het is niet duidelijk of de twee zaken met elkaar in verband staan.

Er staat veel op het spel

Het spel is wederom op de wagen! Steeds meer komt het beeld naar voren van de afdeling Zuidoost van de PvdA als een klein Gallisch dorpje dat blijft vechten tegen de moderne tijd. Moderne tijd staat in dit geval voor: Mensen niet onderverdelen in zwart tegen wit, of Surinamer tegenover Afrikaan. Samen doen en samen laten. En dat kleine dorpje staat voor: Wij staan voor de gevestigde subsidiebelangen. We zullen ons tot het laatst toe zo fel als mogelijk verdedigen. De poten staan bij de PvdA zo diep in de modder, dat er geen beweging meer in lijkt te zitten. Al 12 jaar niet meer. Zwart tegen wit.

Eberhard van der Laan

Minister zonder portefeuille in een kabinet zonder toekomst!
Woningcorporaties, tot voor kort bulkend van het geld, nu in zware financiele problemen. Geen geld meer voor deze minister: worden buurtbarbeques voortaan bekostigd door deelnemers zelf?

thanksgiving

Onlangs kwam bij me op dat veel van de lessen in geschiedenis die ik kreeg niet alleen verkeerde informatie bevatte, maar ook dat de waarheid verminkt is voor zeer specifieke doeleinden. Ik kan me herinneren dat ik les kreeg over de Burgeroorlog, waarbij mij verteld werd dat die oorlog een zwart-wit kwestie was over de afschaffing van slavernij. Ik realiseerde me onlangs dat deze leugen mijn kijk op belangrijke figuren in de geschiedenis heeft gevormd en Amerika altijd lijkt af te schilderen als de held / Peace Maker, terwijl de leiders van dit land vele malen de belangrijkste daders waren in gewelddadige conflicten.

Sinds ik me kan herinneren, markeert Thanksgiving het begin van het vakantieseizoen voor mij. Een tijd van het jaar die meestal vrij gelukkig was in mijn jeugdherinneringen. Het idee van dankbaar te zijn voor waar ik was in het leven en de dingen die God mij heeft gegeven, heeft altijd zin. Mijn familie had nooit echt veel, maar we wisten altijd dat het slechter had kunnen zijn.

In deze tijd van technologie, globalisering, en de voortdurende uitwisseling van informatie, hoe kunnen we nu nog van de geschiedenis een verkeerd beeld krijgen? Is bedrog meer comfortabel?

Duizenden jaren vóór Winthrop, gouverneur van de Massachusetts Bay Colony, de ‘officiële’ Thanksgiving Day uitriep in 1637, hadden Noord-Amerikaanse inheemse mensen in heel het continent seizoenen van Thanksgiving gevierd. “Thanksgiving” is een zeer oud concept naar Amerikaans-Indiaanse naties. Het grote probleem met de Amerikaanse Thanksgiving vakantie is zijn valse associatie met indianen, de beruchte ‘Indianen en pelgrims mythe’.

Het is goed om Thanksgiving te vieren. Het is niet goed om de geschiedenis te vervalsen. Hier zijn een aantal nauwkeurige historische feiten over de werkelijke oorsprong van deze Amerikaanse feestdag die mij door een van mijn mentoren werd geleerd.

‘Thanksgiving’ niet is begonnen als een grote liefdevolle relatie tussen de pelgrims en de Wampanoag, Pequot en Narragansett mensen. Sterker nog, bij die historische eerste Thanksgiving in oktober 1621, gevierd door de overlevenden van de ‘pelgrim’ tijdens hun eerste winter in Turtle Island, waren de Indianen geen eens uitgenodigd voor de officieuze eerste ‘Thanksgiving maaltijd’! Er was geen kalkoen, squash, cranberry saus of pumpkin pie. Een paar dagen voor dit vermeende feest plaatsvond werd door een ploeg van ‘pelgrims’ onder leiding van Miles Standish actief gezocht naar het hoofd van een lokale Indiase leider. Er werd een 11 meter hoge muur gebouwd rondom de hele Plymouth regeling met als doel het weghouden van Indianen. Officieel is de vakantie die de Amerikanen kennen als ‘Thanksgiving’ eigenlijk ontstaan in het jaar 1637. Gouverneur Winthrop van de Massachusetts Bay Colony kondigde deze eerste officiële dag van Thanksgiving en feesten af om de terugkeer van de mannen van de kolonie die veilig aankwamen uit wat nu Mystic, Connecticut is, te vieren. Ze waren daar gegaan om deel te nemen in de slachting van meer dan 700 mannen Pequot , vrouwen en kinderen, en de heer Winthrop besloot aan deze slachting een officiële dag van dankzegging te wijden, compleet met een feest om te ‘bedanken’ voor hun grote ‘overwinning’.

Waarom is de geschiedenis zo onnauwkeurig? En wat zou ik nog meer niet moeten vertrouwen van wat ik geleerd in mijn lessen geschiedenis op de lagere school. Waarom een leugen bestendigen? Laten we de waarheden van het verleden aanschouwen, en dankbaar zijn dat we leren om met elkaar de liefde voor de rijke menselijke verscheidenheid te delen.

Opvoeden.

Vandaag mijn dochter bewonderd met haar tennissen. Het betreft een bredeschool activiteit: Gratis krijgen kinderen de gelegenheid om verschillende aspecten van sport, cultuur en andere bezigheden te proberen. Wat mij allereerst opvalt is dat sommige kinderen soms gewoon niet komen opdagen, ook nu niet, bij de laatste (open) les. Enige discipline is vaak ver te zoeken. Daarnaast zie ik dat alle kinderen geen enkele sportkleding aantrekken: Ik ben de enige die zijn kind sportkleding brengt en laat omkleden.

Als ik ga zitten zie ik dat ik de enige ben, die is komen kijken, samen met nog 1 andere moeder. Even later komt haar zoontje bij zijn moeder klagen over het feit dat één van de twee volwassen begeleiders hem uitmaakte voor watje. Als “protest” heeft hij de begeleider keihard geslagen met een tennisracket en geschreeuwd “hou je kop”.

De moeder vindt dat blijkbaar heel normaal, de begeleider biedt zijn excuses aan aan het jongetje van (ongeveer) 9 jaar en strikt zijn veter, want het jongetje is te lui om dat zelf te doen. Als het jongetje vervolgens weigert om met mijn dochter te gaan tennissen, en met een verveeld gezicht mijn dochter loopt te commanderen, spreekt de tennisleraar hem hierop aan. Het jongetje klaagt over iedereen, weet alles beter en wil niet samen spelen. Als ik de moeder hierop aanspreek reageert zij werkelijk verbaasd: Dat is toch normaal, zoals haar zoontje zich gedraagt? Dat zijn gewoon “botsende karakters”. Stiekem verdenk ik de moeder er van een ambtenaar te zijn, maar dit terzijde.

Een ander meisje gaat dan met mijn dochter tennissen. Ik probeer mijn dochter een beetje op te peppen, want met dit zooitje ongemotiveerde kinderen heeft zij ook niet echt veel zin meer. En dan begint het meisje vals te spelen en mijn dochter te commanderen. Ballen die door haar uit worden geslagen, zijn volgens haar in. Terwijl iedereen duidelijk ziet dat de bal uit is, en zij dus moet accepteren dat ze verloren heeft, schreeuwt zij: Wat een valse mensen. Iedereen hier is vals!

Mijn dochter verwijt ik soms niet hard genoeg voor haar zelf op te komen. Maar met dit gedrag denk ik dat ik mijn dochter moet beschermen en moet verhuizen naar een plek, waar kinderen beter worden opgevoed. Later, bij theaterles, is het weer van hetzelfde laken een pak. De deur voor een ander dicht laten vallen, ik waan mij bij de kinderopvang. En als je de deur open houdt ben je een sukkel, want dan laten ze je extra lang staan.

Is dit typisch het gedrag van kinderen in Zuidoost, of ook van kinderen elders in Nederland? Als ik elders kom, ben ik geneigd om te denken dat de kinderen beter zijn opgevoed. Maar of dat waar is weet ik niet. Ik zie alleen dat de wil om samen te werken bij veel kinderen niet echt aanwezig is. En de brede school activiteit wordt blijkbaar vooral gebruikt door ouders die op een goedkope manier hun kind kunnen laten opvangen. In hoeverre die kinderen gewenst zijn door die ouders vraag ik mij af.

Ongemotiveerd, ongedisciplineerd, agressief en onbewust van hun eigen onaangepaste gedrag. Het was een leerzaam uurtje.

Charles Landry: The creative city

Charles Landry was deze maand in Amsterdam.

De beroemde stadsvisionair gaf een lezing op de Nicis-conferentie. De Zuidas van Amsterdam kreeg er van langs: Bij het laten zien van dia’s van uitgestorven wandelpromenades tussen kille kantoortorens roept Landry: ‘Ze zijn vergeten hoe je straten maakt!’ Ik moest denken aan de Arena Boulevard, zelfde probleem.

Interessant aan het verslag in Binnenlands Bestuur voor Amsterdam als geheel, maar ook voor de Bijlmer Vernieuwing, is het volgende fragment uit een vraaggesprek:

Kent u andere Nederlandse steden dan Amsterdam?

‘Minder. Ik neem aan dat Amsterdam, door jullie korte afstanden, energie wegzuigt uit andere steden. Je zult zien dat Amsterdam daardoor wel steeds duurder wordt. Mensen kunnen er nu al geen huis kopen, ze zullen hun identiteit wel moeten koppelen aan andere plaatsen. dat kan, maar een gevoel van identiteit creëer je niet alleen met nieuwe hardware. Je moet de bewoners erbij betrekken.’

In Nederlandse probleemwijken proberen we van alles. Maar onderzoek wijst uit dat toevoeging van duurdere woningen in arme corporatiewijken contraproductief is, omdat de nieuwkomers de zwakkeren negeren. Anderzijds is het fenomeen buurtbarbecue ook besmet geraakt. Feesbudgetten zouden evenmin tot sociale integratie leiden.

‘Het heeft ook geen zin om mensen aan elkaar op te dringen. Veel immigrantenwijken lijden aan een gebrek aan sociale cohesie, maar je kunt niet zeggen: “Het is onderhand tijd dat u eens een moslim leert kennen”. Je moet functionele verbanden scheppen.’

Hoe moet dat dan?

‘Betrek bewoners bij de vernieuwing van hun wijk. Laat ze mee-ontwerpen en mebouwen, desnoods voorbij het punt van functionaliteit. Gewonen mensen hebben zoveel ideeën: misschien willen ze een ander soort speelterrein, misschien een gemeenschappelijke wasruimte, misschien veranderingen aan hun woningen. Het hoeft niet allemaal mooi en af te zijn, als het maar van hèn wordt. Betaal bewoners desnoods een klein bedrag om actief mee te werken. De renovatie gaat langzamer, maar de wijk krijgt veel meer betekenis en identiteit.’

Is de focus op wijkniveau nog wel zinvol? Mensen leven zo mobiel en vluchtig.

‘Juist in dit vluchtige tijdperk willen mensen zich verbinden met een speciale plek. Dat kan ook in een immigrantenwijk. Concentratie van etnische minderheden is ook niet per definitie verkeerd, je voelt je prettiger tussen mensen die je begrijpt. Maar het moet niet leiden tot afzondering. Verbindingen zijn essentieel. In Birmingham hebben we straatarme buitenwijken, waar veel Sikhs en Afrikaans-Caribische immigranten wonen. Er is daar geen metro, ze komen hun wijk niet uit en niemand gaat daarheen. We werken daar nu met de slogan: Connected Neighbourhoods.’

Investeren in openbaar vervoer?

‘misschien, maar niet per se. Als een arme wijk geïsoleerd achter een snelweg ligt’ (Landry schetst de contouren), ‘dan kun je er misschien een brede brug over die weg bouwen, met etnische winkeltjes erop aan beide kanten’ (hij krabbelt het plaatje verder vol). ‘Dat kan een ontmoetingsplek worden, een toeristische trekpleister zelfs. Je moet als stadsbestuur alert zijn op fysieke barrières. De geografie van een plek kan mentale barrières opwerpen.’

moordenaar Ishmael Gumbs in Suriname?

De dader zit in de binnenlanden v. Suriname. De vraag is hoe hij daar is gekomen, via Belgie of Parijs waarschijnlijk. Als later blijkt dat hij toch via Schiphol daarheen is gevlogen, kun je je afvragen of ook justitie zich ook gaat scharen in de categorie ‘ amateurs’, net zo als hun korpschef Cohen. Wie weet trouwens of winkelmeisje AH Kraaienest- die haar ‘pipavriend/dader’ belde- daar nog werkt ? If so, ga ik mijn boodschappen toch maar in AH Ganzenhoef doen…

bron: Leonard Spiegelaar, in een reactie op een bericht in het Parool, op de website van het Parool.

Nu ben ik ook wel eens getuige geweest van een aantal Surinamers, die het hadden over de liquidatie van hun verre familielid August Adjoeba, naar het schijnt een beruchte crimineel, ergens in Buitenveldert. Allemaal insiders informatie, waaruit blijkt dat veel informatie op straat ligt.

Waarom houden mensen hun mond dicht in de Bijlmer? Kan iemand mij dat vertellen? Is dat vanwege solidariteit en loyaliteit richting familie en groep, of is dat vanwege angst? Wie is Leonard Spiegelaar en hoe komt hij aan deze informatie, of is dit gewoon fake?

wie doet mee?

Met het vullen van uw zakken en uw tijd met zinloos geouwehoer in eindeloze vergaderingen? Stel u nu kandidaat voor de stadsdeelraden!

red Llink!

LLiNK wil een bijdrage leveren aan een zorgzame, eerlijke en duurzame wereld door mensen te bewegen zelf in actie te komen voor hun idealen. Door motiverende en oplossingsgerichte radio- en televisieprogramma’s te maken over mondiale verhoudingen, mensen- en dierenrechten, natuur en milieu willen we laten zien dat de inspanningen van elke betrokken wereldburger – dus ook die van jou! – een bijdrage leveren aan een duurzame toekomst. Samen voor een betere wereld. Juist nu!

Ga naar om lid te worden.

tussen droom en werkelijkheid: Liu Ren

Liu Ren
Between the real and the surreal
08-03 t/m 09-04-2009 Vips Art Galery

In het werk van de Chinese kunstenaar Liu Ren (Qinhuangdao, 1980) staat de droom centraal. Met behulp van geavanceerde computerprogramma’s creëert zij werelden die opgebouwd zijn uit fragmenten uit haar jeugd en het hedendaagse China.

Inspiratie vind ze in het alledaagse, beelden die ze altijd probeert te vangen met haar camera. Ook de modellen in haar werk zijn vaak mensen uit haar directe omgeving. Toch lijken ze in de beelden de rol de spelen van de vrouw van deze tijd. Het goede in de wereld is wat zij het liefst wil verbeelden, de dingen die niet in woorden uitgedrukt kunnen worden. Beelden uit de realiteit worden gecombineerd met die van de computer. Op een ingenieuze manier maakt zij haar werelden als een afbeelding van haar verbeelding. Ze ziet kunst als een illusie die het onmogelijke op een realistische wijze kan weergeven en tegelijkertijd een utopie kan creeren. Ondanks de veranderende positie van fotografie vertrouwt men nog steeds op haar authenticiteit. Liu Ren maakt dankbaar gebruik van dat gegeven en presenteert de vage grens tussen de realiteit en de maakbare wereld als een ruimte voor verbeelding. Tegelijkertijd zien we ook een toenemende belangstelling voor de virtuele wereld ten opzichte van de echte wereld in dit tijdperk van informatie technologie.

Water, wolken en het getij zijn steeds terugkerende visuele elementen in Ren’s werk en slaan terug op haar jeugd die zij doorbracht in het kustplaatsje Qinghuangdo. Deze beelden worden vermengt met de grootse architectuur uit Beijing, waar zij momenteel werkt en woont. In de serie ‘Us’ zijn porseleinen rendieren een metafoor van de eindige jeugd en liefde. Kwetsbaar als porselein bestaan ze nu nog slechts in de herinnering. Het eindresultaat is zowel indrukwekkend als raadselachtig en laat een realiteit zien die alleen maar in dromen voorkomt.

Liu Ren maakt deel uit van een jonge generatie Chinese kunstenaars die momenteel flink in opkomst is. Vaak samenwonend en samenwerkend in kunstenaarsenclaves in de grote steden van China inspireren en beïnvloeden zij elkaar.

Between the real and the surreal is de tweede solotentoonstelling van Liu Ren in Nederland. Eerder was haar werk te zien in ondermeer Beijing, Seoul, Virginia, Londen en New York.

V!P’s International Art Galleries
Spiegelgracht 8
1017 JR Amsterdam
020-7737656
amsterdam@vipsart.nl
www.vipsart.nl

Dinsdag t/m zondag 12.00-18.00 uur

copyright alle afbeeldingen: Liu Ren en V!P’s International Art Galeries