Holendrecht: De Zilveren Zomerkoning

Hoe is het om te wonen en te werken in de Bijlmer? Vandaag in deel 24: de terugkeer van De zilveren zomerkoning in Holendrecht.

Bea en Arie Stoker zijn terug op het Holendrechtplein. Met wapperende vlaggen op hun viskraam De zilveren zomerkoning en een feestelijke aanbieding: drie lekkerbekjes en een pot zure haring voor vijf euro. Bea laat de bossen bloemen zien die ze donderdag na de opening van de nieuwe viskar van de vaste klanten hebben gekregen. Er zit een kaart bij met een afbeelding van een hoefijzer en de woorden: veel sterkte.

Dertien weken geleden stond er ’s ochtends in alle vroegte een klant bij Bea en Arie voor de deur. Toen Bea opendeed, zei de man: ”Je kar staat in de fik.” Zij snel naar het winkelcentrum en inderdaad: haar viskraam was tot de grond toe afgebrand, inclusief alle handel. Onderzoek van de rokende resten wees uit dat de wagen die nacht op drie plaatsen was aangestoken.

Het kostte 250 euro om het wrak weg te laten slepen en Bea heeft zich flink in de schulden moeten steken om een nieuwe wagen te kopen. Dat wil zeggen: een knappe tweedehandswagen, op de kop getikt in Harderwijk. Het is een viskraam met frituurmogelijkheden, zodat het assortiment is verrijkt met kroketten, bamischijven en Vlaamse friet. Maar, zegt Bea er meteen bij, de kibbeling blijft huizenhoog favoriet.

Arie vertelt dat Bea op 25 maart 2005 is neergestreken op het Holendrechtplein. Nooit problemen gehad. Bea: ”Ik was huisvrouw en ik verveelde me thuis. Hier in het winkelcentrum was de viswinkel altijd dicht. Dat was een gat in de markt.” Bea staat vier dagen per week in de wagen, Arie springt in zijn vrije tijd af en toe bij. Bea: ”Arie is ambtenaar. Hij heeft eelt op zijn ellebogen. Maar elke avond loopt hij even met de hond langs de viskar.”

Wat de nieuwe wagen ook heeft: een brandwerende buitenkant en camerabewaking. De dader van de brandstichting is bekend, maar loopt vreemd genoeg nog steeds vrij rond. ”Er hebben zich twee getuigen gemeld. Eén van hen heeft nog gebeld met Meld Misdaad Anoniem. Het gaat om een jongen die eerder op de avond was geweigerd in het café in het winkelcentrum omdat hij nog geen achttien is. Daar was hij chagrijnig van geworden.”

Bea stelt dat zij met alle bevolkingsgroepen in de buurt goed overweg kan. ”Surinamers, Antillianen, Hindoestanen, Nederlanders: er komt hier van alles voor een visje aan. Dit is een multiculturele viskraam. Op die basis heb ik mijn vergunning ook gekregen.” Maar er is een verschil tussen de jongens die ze kent en de jongens die ze niet kent. ”De jongens die ik ken beschermen mij. Deze jongen ken ik niet.”

Een vrouw met een hond komt langslopen. Bea en Arie worden hartelijk begroet. Dan volgt het slechte nieuws: ”Hebben jullie het gehoord? De pizzeria is net overvallen. Vier gewapende jongens zijn er met de kassa vandoor gegaan. Ik hoor het zelf net.” Het is de tweede overval in een week tijd in het winkelcentrum. Bea schudt haar hoofd: ”En ik had nog zo gehoopt dat we het vandaag een beetje gezellig konden houden.” (PATRICK MEERSHOEK)

bron: Het Parool

Opvoeden.

Vandaag mijn dochter bewonderd met haar tennissen. Het betreft een bredeschool activiteit: Gratis krijgen kinderen de gelegenheid om verschillende aspecten van sport, cultuur en andere bezigheden te proberen. Wat mij allereerst opvalt is dat sommige kinderen soms gewoon niet komen opdagen, ook nu niet, bij de laatste (open) les. Enige discipline is vaak ver te zoeken. Daarnaast zie ik dat alle kinderen geen enkele sportkleding aantrekken: Ik ben de enige die zijn kind sportkleding brengt en laat omkleden.

Als ik ga zitten zie ik dat ik de enige ben, die is komen kijken, samen met nog 1 andere moeder. Even later komt haar zoontje bij zijn moeder klagen over het feit dat één van de twee volwassen begeleiders hem uitmaakte voor watje. Als “protest” heeft hij de begeleider keihard geslagen met een tennisracket en geschreeuwd “hou je kop”.

De moeder vindt dat blijkbaar heel normaal, de begeleider biedt zijn excuses aan aan het jongetje van (ongeveer) 9 jaar en strikt zijn veter, want het jongetje is te lui om dat zelf te doen. Als het jongetje vervolgens weigert om met mijn dochter te gaan tennissen, en met een verveeld gezicht mijn dochter loopt te commanderen, spreekt de tennisleraar hem hierop aan. Het jongetje klaagt over iedereen, weet alles beter en wil niet samen spelen. Als ik de moeder hierop aanspreek reageert zij werkelijk verbaasd: Dat is toch normaal, zoals haar zoontje zich gedraagt? Dat zijn gewoon “botsende karakters”. Stiekem verdenk ik de moeder er van een ambtenaar te zijn, maar dit terzijde.

Een ander meisje gaat dan met mijn dochter tennissen. Ik probeer mijn dochter een beetje op te peppen, want met dit zooitje ongemotiveerde kinderen heeft zij ook niet echt veel zin meer. En dan begint het meisje vals te spelen en mijn dochter te commanderen. Ballen die door haar uit worden geslagen, zijn volgens haar in. Terwijl iedereen duidelijk ziet dat de bal uit is, en zij dus moet accepteren dat ze verloren heeft, schreeuwt zij: Wat een valse mensen. Iedereen hier is vals!

Mijn dochter verwijt ik soms niet hard genoeg voor haar zelf op te komen. Maar met dit gedrag denk ik dat ik mijn dochter moet beschermen en moet verhuizen naar een plek, waar kinderen beter worden opgevoed. Later, bij theaterles, is het weer van hetzelfde laken een pak. De deur voor een ander dicht laten vallen, ik waan mij bij de kinderopvang. En als je de deur open houdt ben je een sukkel, want dan laten ze je extra lang staan.

Is dit typisch het gedrag van kinderen in Zuidoost, of ook van kinderen elders in Nederland? Als ik elders kom, ben ik geneigd om te denken dat de kinderen beter zijn opgevoed. Maar of dat waar is weet ik niet. Ik zie alleen dat de wil om samen te werken bij veel kinderen niet echt aanwezig is. En de brede school activiteit wordt blijkbaar vooral gebruikt door ouders die op een goedkope manier hun kind kunnen laten opvangen. In hoeverre die kinderen gewenst zijn door die ouders vraag ik mij af.

Ongemotiveerd, ongedisciplineerd, agressief en onbewust van hun eigen onaangepaste gedrag. Het was een leerzaam uurtje.

D66 en OZO: de perfecte combinatie

7 stadsdelen met ongeveer 90.000 inwoners elk. Goed voor de ambtelijke organisatie, maar is het ook goed voor de politieke deelname van burgers?

In Zuidoost is er bijvoorbeeld een slechte politieke participatie. Bestuurders proberen keer op keer in contact te komen met burgers, gaan in ontmoetingen in buurtcentra in op actuele lokale thema’s, maar op geen enkel moment is de publieke tribune in de vergaderzaal van het stadsdeelkantoor gevuld met actieve, belangstellende deelnemende burgers. Het aantal kiezers ligt bij stadsdeelraadsverkiezingen op of rond de 40%.

29 zetels kent de stadsdeelraad van Zuidoost. Hoe groter een gemeente, hoe groter een stadsdeel, hoe meer zetels een gemeenteraad en stadsdeelraad kent. Maar de politieke participatie van burgers lijkt evenredig aan de groei van een gemeente of stadsdeel af te nemen: Hoe groter een gemeente, des te minder de burgers zich betrokken voelen met de plaatselijke politiek. In kleine gemeenten, met 6000 inwoners, is de plaatselijke wethouder parttime werkzaam, en heeft hij nog een gewone baan. Ik heb er gewerkt, bij zulke kleine gemeenten, en het contact van de wethouder met de plaatselijke bevolking is uitstekend. Lokale kwesties worden bevochten in de gemeenteraad en in het stemhok, de mensen ervaren dat hun belangen vertegenwoordigd worden door hun bestuurder.

In grote gemeenten en stadsdelen staan de bestuurders te ver af van de bevolking. Omringd door een ambtelijke top, bestaand uit high professionals met salarissen op of rond de Balkenende-norm, gaat de discussie niet meer over de schutting van meneer Heemskerk in de Goudsblomstraat, maar om kwesties die spelen in interregionale en nationale overleggen. Sinds de jaren negentig komen er lokale partijen op, die in het gat duiken dat grote landelijke partijen laten vallen. Structureel is er echter iets mis met de politieke vertegenwoordiging van burgers in grote gemeenten en stadsdelen.

OZO is in Zuidoost een lokale partij, die beter dan andere partijen in staat is zich te focussen op de lokale belangen.

D66 is als landelijke partij in staat lokale kwesties op hoger niveau aan te kaarten en om draagvlak te vinden bij hogere bestuurslagen voor maatregelen die bij uitstek zijn gericht op de behartiging van de belangen van de gewone burger.

In die zin is de lijstverbinding in Zuidoost van de lokale partij OZO met D66 goud waard en een voorbeeld voor andere gemeenten en stadsdelen. Een lokale partij en een partij die op pragmatische wijze politiek bedrijft. Geen plaats voor machtspolitiek, voor baantjesjagers, maar wel een ploeg met mensen die bereid zijn zich in te spannen om met een luisterend oor naar de bewoners kwesties op een goede manier aan te kaarten daar waar oplossingen voorhanden zijn. Gedreven professionals? Goedwillende amateurs? U, bewoner van Zuidoost, mag het zeggen, maar wij staan klaar voor u!

Wie is de baas?

Op schoolpleinen, bij sportverenigingen, overal is het hetzelfde. Het gaat er meestal niet om wie gelijk heeft, maar om wie het hardste schreeuwt. In de politiek speelt dat ook: Geert Wilders schreeuwt het hardst, Henk de Boer profileert zich het duidelijkst.

In Holendrecht zijn de jongens op straat de baas. De jongens die bepalen wie een lesje moet leren. De politie kent ze. Het stadsdeel kent ze. De jeugdzorg kent de jongeren en hun ouders. En niemand doet iets en iedereen doet wat. Winkeliers sluiten hun deuren: niet alleen de café’s maar ook de kringloopwinkel gaat sluiten. De eigenaar van het winkelcentrum houdt zich vast aan de VOMAR: Zolang de VOMAR er nog zit, zit er nog leven in het winkelcentrum. Vroeger zat de Albert Heijn in het winkelcentrum. Als straks de VOMAR weg is, ja dan kan het winkelcentrum helemaal dicht.

Job Cohen is korpsbeheerder. Hij zit in de Stopera en komt in december terug in Holendrecht. Ondertussen laat hij zich op de hoogte houden door Roy Ristie, met wie ik samen, namens D66/OZO, straks in de deelraad kritische vragen mag gaan stellen aan de DB-er van de PvdA. Nu is Henk de Boer nog de baas in de mediastrijd, als luidruchtig deelraadslid, met zijn plan voor een mobiele politiepost. Ik hoop straks samen met Roy Ristie, samen met alle bevoegde instanties, samen met Job Cohen, de echte problemen aan te pakken. Want het moet niet gaan om wie er uiteindelijk gelijk krijgt, wie de meeste media aandacht heeft, het moet gaan om de beste oplossing voor echte problemen.

Dat wil Job Cohen ook. Daarom is hij druk bezig de verschillende instanties op één spoor te krijgen. In December horen wij, inwoners van Zuidoost, meer. Tot die tijd schiet de handhaving van de wet in Holendrecht tekort en ben ik teleurgesteld in Job Cohen als korpsbeheerder. Blijkbaar is er structureel meer geld beschikbaar voor het handhaven van de openbare orde in verband met betaald voetbal, dan voor een politiecorps dat flexibel en adequaat kan wisselen van strategie, locatie en prioriteiten en daarmee structureel de openbare orde in elke straat in Amsterdam kan bewaken.

Om met Wouter Bos te spreken: Holendrecht verdient zoveel beter…..

Gaasperdam als Vrijstaat Amsterdam

Gehoord in de Tolhuistuin op 4 november 2009:

De laatste avond in de reeks besprekingen van de negen maquettes in de Vrijstaat was gewijd aan het ontwerp van Alle Hosper. Haar maquette heeft betrekking op Gaasperdam en Gaasperplas. Jonas Straus van bureau Alle Hosper verklaarde het ontwerp waarbij verder gegraven wordt aan de Gaasperplas tot in de woonwijken, in een lucide, niet opgeklopte presentatie vol verrassingen. Verrassend, omdat zijn betoog doorspekt was met niet eerder gehoorde redeneringen, zoals over hoe uitbreidingsplannen van het nabijgelegen AMC een plek zouden kunnen vinden in de woongebieden en hoe deze decentralisatie en menging van wonen en werken tevens benut zou kunnen worden voor het graven van water in de wijk. Heel mooi allemaal, maar de kern van zijn verhaal was toch hoe, naar het voorbeeld van Jane Jacobs, een suburbane woonwijk in de stedelijke periferie meer vrijheidsgraden geboden kan worden opdat deze levendig en minder eenzijdig zich ontwikkelt en waardoor hij de dans van de grootschalige sloop ontspringt.

Onthullend waren de getoonde passages uit het bestemmingsplan waarin alles in de wijk tot in detail dichtgeregeld was. Werken was er uitgesloten. “Deze wijk heeft op deze wijze eenvoudig geen kans om zich te ontwikkelen.”

Vervolgens was het de beurt aan Jan Kleine, twintig jaar lang projectleider van De Blauwe Stad in Groningen, inmiddels betrokken bij Meerstad ten zuidoosten van de stad Groningen en bij De Groene Compagnie nabij Hoogezand-Sappemeer. Die grootschalige gebiedsontwikkelingen waarbij het graven van water (600 tot 900 hectare) het centrale thema is, legde hij voor ons aanstekelijk onder de loep. Als ervaren planoloog gaf hij ons zelfs hele praktische tips. Wij planologen moesten de bevolking heel goed duidelijk maken welke problemen we met de grootschalige aanpak wilden oplossen. En zo’n Vrijstaat, voegde hij toe, kon ons daarbij zeker helpen. En al helemaal in crisistijd moest je het maken. Quod non. Hier sprak iemand die in de veronderstelling verkeerde dat wij het ontwerp van Alle Hosper daadwerkelijk wilden realiseren. Arme bewoners in de zaal.

Rikkert van der Plas van het architectenbureau Attica was de derde spreker. Zijn betoog was zo mogelijk nog aanstekelijker. Als een ware performer nam hij ons moeiteloos door een diabestand van 150 lichtbeelden heen. We zagen Sausolito bij San Francisco, een hippie Vrijstaat in het water van de baai die allengs chiquer was geworden en waarvan de pieren uiteindelijk met hekken ontoegankelijk waren gemaakt.

“Dit zal de brandweer in Amsterdam nooit toestaan,” voegde hij er geregeld aan toe.

Daarna werden we lekker gemaakt met mogelijkheden van woonarchitectuur langs het water, aan het water, op palen in het water, drijvend in het water. De mogelijkheden leken schier onbeperkt. Wel was het duurder dan op het land bouwen en het vergde ook allemaal meer onderhoud, dat werd ons tussen neus en lippen wel duidelijk gemaakt. Ook toonde hij pecman-achtige strategieën waarbij men zelf zijn water moest graven en waarbij pioniers achteraf werden beloond met de uiteindelijk mooiste plek in het water. Slim. Het was “an offer you can’t refuse.” Het duur de lang. Ondertussen wachtte ik gespannen tot de verkoop, later die avond, zou beginnen.

De tijd die overbleef voor een gesprek met de zaal was deels nodig om kou uit de lucht te halen. Eerst moesten alle diskwalifacties van Gaasperdam worden ingetrokken. Terecht, want Amsterdam Zuidoost wordt in dat opzicht al vijfentwintig jaar onheus bejegend. En ook was er de reactie van: we gaan hier toch niet weer problemen oplossen met grootschalige gebiedsontwikkeling? Jonas Straus probeerde uit te leggen dat hiermee grootschalige sloop juist voorkomen werd, maar dat vergde een vooruitziende blik en mocht dus niet baten. Vervolgens moesten we ons nog door de berg bezwaren heenworstelen. Daar was Willem Elsschot weer: “Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad staan wetten in den weg en praktische bezwaren…”; helaas misten we de rest van het gedicht: “en ook weemoedigheid die niemand kan verklaren, en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.”

Toen eenmaal de lucht was opgeklaard (figuurlijk dan, want buiten sloeg de bliksem geregeld in) kwam er interessante inbreng van de kant van de bewoners. Zij hadden voor Gaasperdam gekozen vanwege de ruimte en het groen. Ze wilden het overdadige groen niet inwisselen voor het water. En iemand achterin de zaal die kennelijk ook nogal skeptisch was, wist te vertellen dat een boerderij aan de Gaasp een zeilboot had gekocht om te gaan varen, maar dat daarvoor een vergunning bij het stadsdeel moest worden aangevraagd, welke was geweigerd, waarna de boerderij de boot aan deze mevrouw had doorverkocht.

Het bleek niet om een vaarvergunning te gaan, maar een vergunning om een steiger aan te leggen. Nee inderdaad, zo komt er zeker geen Sausolito in Amsterdam Zuidoost. Daarom nogmaals Elsschot: “Ik dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand/ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen/en rennen door het vuur en door het water plassen/tot bij een ander lief in enig ander land.” Dus, dacht ik, in dat geval realiseren we de droom van Alle Hosper maar op IJburg.

verslag van Zef Hemel.

Suriname in het tropenmuseum!

Museumn8: No spang!
7 november 2009

Maak je niet druk tijdens de Museumnacht in het Tropenmuseum
‘No spang!’ oftewel ‘Maak je niet druk!’. Breng de nacht swingend door met drumband Brotherhood 4Real, Surinaamse muziek van de groep Yakki Famirie en DJ MAN!E. Blijf in de sfeer van Suriname en doe mee aan een spoedcursus Saramaccaans of loop mee met de Winti Neti Tour. Verder zijn er Chinatours en rondleidingen.

Het museumcafé is de hele avond open.

Let op: alleen toegankelijk met passepartout!

Programma
Kunst van Overleven
19.30 / 20.30 / 21.30 uur
Toelichting op de Marroncultuur uit Suriname door conservator Alex van Stipriaan.

De Qi van China
19.30 / 20.30 / 21.30 / 22.30 / 23.30 uur
Ontdek de kracht van China

Rondleiding Suriname en de Cariben
19.45 / 20.45 / 21.45 / 22.45 / 23.45 / 00.45 uur
Ontdek meer over Suriname en de Cariben tijdens deze rondleiding.

Drumband Brotherhood 4Real
20.00 / 21.00 / 22.00
Lekker swingen op de ritmes van drumband Brotherhood 4Real. De drumband is een onderdeel van stichting Brotherhood 4Real die zich inzet voor jongeren.

Hoe & Wat Saramaccaans
20.15 / 21.15 / 22.15
Een spoedcursus in één van de belangrijkste talen van de Marrons.

Winti Neti tour
21.15 / 23.15 uur
Voorouderverhalen bij het Slavernijmonument i.s.m. het Nationaal instituut voor het Nederlands slavernijverleden en erfenis (NiNsee). Start vanaf het Tropenmuseum.

DJ MAN!E en Yakki Famirie (swingende kaseko band)
22.30 – 01.30 uur
Sluit de n8 swingend af met Kaseko band Yakki Famirie en DJ MAN!E . De muziek van DJ MAN!E varieert van energieke, dansbare R&B, hiphop, house met Latin en Caribbean invloeden tot aan Nu Soul en slowjams.

Soeterijncafé/museumrestaurant Ekeko – Drank en hapjes
19.00 – 01.00 uur

watervrijstaat gaasperdam

Woensdag 4 november: Watervrijstaat Gaasperdam
20 oktober 2009 – Marjolein van Vossen
‘Watervrijstaat Gaasperdam’

Watervrijstaat Gaasperdam laat een nieuwe visie zien op het herstruc­tureren van bestaande wijken. In de watervrijstaat Gaasperdam wordt de vernieuwing van de woningen overgelaten aan de bewoners. Zij krijgen de ruimte om in alle vrijheid hun woning uit te breiden. De openbare ruimte daarentegen wordt grondig herontworpen. Hierbij wordt het nabijgele­gen Vechtplassengebied als inspiratie gebruikt om Gaasperdam te veran­deren in een lommerrijk stadslandschap, waarbij het water tot in alle poriën van de wijk doordringt.

Programma:

· Zef Hemel (DRO)
‘Gaasperdam en de metropoolregio’

· Jonas Strous (Bureau Alle Hosper)
‘Watervrijstaat Gaasperdam’

· Jan Kleine (Bureau Pau)
‘Grootschalige functieverandering’

· Rickerd van der Plas (Attika Architecten)
‘Ontwerpen aan de waterwereld’

· Afsluitend debat

plaats: Overhoeks, voormalig bedrijfsrestaurant shell (paviljoen) omn 20.00 uur

Charles Landry: The creative city

Charles Landry was deze maand in Amsterdam.

De beroemde stadsvisionair gaf een lezing op de Nicis-conferentie. De Zuidas van Amsterdam kreeg er van langs: Bij het laten zien van dia’s van uitgestorven wandelpromenades tussen kille kantoortorens roept Landry: ‘Ze zijn vergeten hoe je straten maakt!’ Ik moest denken aan de Arena Boulevard, zelfde probleem.

Interessant aan het verslag in Binnenlands Bestuur voor Amsterdam als geheel, maar ook voor de Bijlmer Vernieuwing, is het volgende fragment uit een vraaggesprek:

Kent u andere Nederlandse steden dan Amsterdam?

‘Minder. Ik neem aan dat Amsterdam, door jullie korte afstanden, energie wegzuigt uit andere steden. Je zult zien dat Amsterdam daardoor wel steeds duurder wordt. Mensen kunnen er nu al geen huis kopen, ze zullen hun identiteit wel moeten koppelen aan andere plaatsen. dat kan, maar een gevoel van identiteit creëer je niet alleen met nieuwe hardware. Je moet de bewoners erbij betrekken.’

In Nederlandse probleemwijken proberen we van alles. Maar onderzoek wijst uit dat toevoeging van duurdere woningen in arme corporatiewijken contraproductief is, omdat de nieuwkomers de zwakkeren negeren. Anderzijds is het fenomeen buurtbarbecue ook besmet geraakt. Feesbudgetten zouden evenmin tot sociale integratie leiden.

‘Het heeft ook geen zin om mensen aan elkaar op te dringen. Veel immigrantenwijken lijden aan een gebrek aan sociale cohesie, maar je kunt niet zeggen: “Het is onderhand tijd dat u eens een moslim leert kennen”. Je moet functionele verbanden scheppen.’

Hoe moet dat dan?

‘Betrek bewoners bij de vernieuwing van hun wijk. Laat ze mee-ontwerpen en mebouwen, desnoods voorbij het punt van functionaliteit. Gewonen mensen hebben zoveel ideeën: misschien willen ze een ander soort speelterrein, misschien een gemeenschappelijke wasruimte, misschien veranderingen aan hun woningen. Het hoeft niet allemaal mooi en af te zijn, als het maar van hèn wordt. Betaal bewoners desnoods een klein bedrag om actief mee te werken. De renovatie gaat langzamer, maar de wijk krijgt veel meer betekenis en identiteit.’

Is de focus op wijkniveau nog wel zinvol? Mensen leven zo mobiel en vluchtig.

‘Juist in dit vluchtige tijdperk willen mensen zich verbinden met een speciale plek. Dat kan ook in een immigrantenwijk. Concentratie van etnische minderheden is ook niet per definitie verkeerd, je voelt je prettiger tussen mensen die je begrijpt. Maar het moet niet leiden tot afzondering. Verbindingen zijn essentieel. In Birmingham hebben we straatarme buitenwijken, waar veel Sikhs en Afrikaans-Caribische immigranten wonen. Er is daar geen metro, ze komen hun wijk niet uit en niemand gaat daarheen. We werken daar nu met de slogan: Connected Neighbourhoods.’

Investeren in openbaar vervoer?

‘misschien, maar niet per se. Als een arme wijk geïsoleerd achter een snelweg ligt’ (Landry schetst de contouren), ‘dan kun je er misschien een brede brug over die weg bouwen, met etnische winkeltjes erop aan beide kanten’ (hij krabbelt het plaatje verder vol). ‘Dat kan een ontmoetingsplek worden, een toeristische trekpleister zelfs. Je moet als stadsbestuur alert zijn op fysieke barrières. De geografie van een plek kan mentale barrières opwerpen.’

Broeder Rutger op bezoek bij Bijlmer Style

Eerder deze week maakten we kennis met Bijlmer Style. De politieke partij die op 3 maart 2010 mee gaat doen aan de raadsverkiezing in Zuid Oost. Burgerdemocratie zoals we het graag zien. De heren lopen heus niet allemaal met een geladen pampam rond en ze zijn het gefouilleer en de stoptekens van de Amsterdamse po litie zat. Bijlmer Style gaat proberen met een extrapositieve flow die negatieve spiraaltendens in hun prachtbuurt tot staan te brengen. Goed, de nieuwbakken volksvertegenwoordigers bedienen zich nog van ouwelijke cliches als “Kloof dichten” en “Stem laten horen”. Maar dat is nieuwigheid. Een snelcursusje van een begaafde spindokter (Yo Kay!) kan daar wonderen doen. F*ck yeah, waarom ook niet spitten in die interruptie-microfoon! Rutger ging eens buurten in de Bijlmer om met de heren een lekker kopje thee Fernandes te drinken. HEE SWA.

Bron: www.geenstijl.nl

Naschrift GK: En waarom kan de huidige partij van Randy Steena, zelf een Bijlmer jongere, niet al door het leven gaan als Bijlmer Style? Randy Steena die een eigen partij oprichtte, nadat hem door zijn partij de PvdA gevraagd was zijn zetel als deelraadslid op te geven, omdat hij geen moer uitvoerde en nooit kwam opdagen?

moordenaar Ishmael Gumbs in Suriname?

De dader zit in de binnenlanden v. Suriname. De vraag is hoe hij daar is gekomen, via Belgie of Parijs waarschijnlijk. Als later blijkt dat hij toch via Schiphol daarheen is gevlogen, kun je je afvragen of ook justitie zich ook gaat scharen in de categorie ‘ amateurs’, net zo als hun korpschef Cohen. Wie weet trouwens of winkelmeisje AH Kraaienest- die haar ‘pipavriend/dader’ belde- daar nog werkt ? If so, ga ik mijn boodschappen toch maar in AH Ganzenhoef doen…

bron: Leonard Spiegelaar, in een reactie op een bericht in het Parool, op de website van het Parool.

Nu ben ik ook wel eens getuige geweest van een aantal Surinamers, die het hadden over de liquidatie van hun verre familielid August Adjoeba, naar het schijnt een beruchte crimineel, ergens in Buitenveldert. Allemaal insiders informatie, waaruit blijkt dat veel informatie op straat ligt.

Waarom houden mensen hun mond dicht in de Bijlmer? Kan iemand mij dat vertellen? Is dat vanwege solidariteit en loyaliteit richting familie en groep, of is dat vanwege angst? Wie is Leonard Spiegelaar en hoe komt hij aan deze informatie, of is dit gewoon fake?