Geert Wilders toont falen oude politiek

Door Malou van Hintum

‘Populisme als drijfzand’ is de titel van het essay dat socioloog Anton Zijderveld gisteren (woensdag 29 april 2009) presenteerde in het hoofdstedelijk cultuurcentrum Felix Meritis. Zijderveld ziet het populisme als het nieuwe Kwaad dat onze democratie bedreigt.

De Beweging van Geert illustreert precies wat hij bedoelt: populisten zijn alleen maar ‘tegen’ en nergens ‘vóór’, ze lachen niet maar lachen alleen maar uit, ze zijn humorloos, hebben ‘gewoon gelijk’ en houden niet van het debat; in het slechtste geval lopen ze er eenvoudig voor weg en presenteren dat nog als een overwinning ook.

Waar het populisme vandaan komt, weet Zijderveld ook. Het ‘vegeteert op rancuneuze gevoelens van onvrede’, schrijft de socioloog. ‘Die rancune bestaat vooral uit het gevoel niet serieus te worden genomen door de politiek en de heersende elites.’ Inclusief een groot deel van de parlementariërs.

Afspiegeling
Volgens Zijderveld wordt ’het volk’ vertegenwoordigd in de Tweede Kamer, maar elke politieke wetenschapper kan vertellen dat onze volksvertegenwoordigers allesbehalve een afspiegeling van het volk zijn.
Dat zou niet erg zijn, ware het niet dat de club van hoger opgeleiden zo haar eigen voorkeuren en prioriteiten heeft, die vaak niet overeenkomen met die van andere bevolkingsgroepen.

Een groot deel van de politieke elite is een zelfingenomen, naar binnen gekeerde club geworden, onverschillig voor de onzekerheden die een open Europa, massa-immigratie en een economische crisis voor de middelbaar- en lager opgeleiden met zich meebrengen.
Een club die slecht begrijpt dat de ‘zegeningen van de modernisering’ maar voor een beperkte groep mensen gelden, namelijk voor henzelf: de kosmopolitisch georiënteerde hooggeschoolden, die garen spinnen bij een flexibele arbeidsmarkt en alleen de zoete vruchten plukken van de multiculturalisering.

Een club die elke vorm van bestuurlijke vernieuwing ver van zich houdt, omdat ze als de dood is voor de mensen die ze zogenaamd vertegenwoordigt: haar eigen burgers.
In zo’n klimaat kunnen populisten makkelijk scoren. Dat moet je niet hen verwijten, maar degenen die de weg voor hen hebben vrijgemaakt.

copyright: volkskrant

mooiste rondes altijd kloteweer

Zondag begint de april maand pas echt met de Ronde van Vlaanderen. Want koersen als Omloop het Nieuwsblad, de E3-prijs, de Brabantse Pijl en de driedaagse De Panne zijn eigenlijk opwarmers voor de enige echte klassieker, de Ronde van Vlaanderen. Het weer heeft altijd al een belangrijke rol gespeeld in de Vlaamse wielerkoersen. Is het klote weer, dan is het een leuke wedstrijd. Is het mooi weer, dan wordt het een laffe en afwachtende koers.

Dit is ook bekend bij VRT-commentator Michel Wuyts en Rik Van Walleghem, wielerauteur, oud-journalist en tegenwoordig directeur van het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde. Van Walleghem wil in zijn Belevingsmuseum over de Ronde graag de originele KMI-weerkaart van de dag van de editie uit 1985 tentoon stellen. Eric Vanderaerden won toen in miserabele weersomstandigheden deze onvergetelijke wedstrijd. Het was koud en het goot van start tot finish. “Het was toen echt Ronde van Vlaanderen-weer”, zei Van Walleghem.

De term “echt Ronde van Vlaanderen-weer” is in België alom bekend. Het staat voor veel regen, wind, smeltende sneeuw, hagel,… Rik Vanwalleghem heeft het weer tijdens alle edities van “Vlaanderens mooiste” onder de loep genomen en is tot de vaststelling gekomen dat “Ronde van Vlaanderen-weer” (RvV-weer) eigenlijk een mythe is.

Twee op de drie RvV’s verlopen volledig droog. Tijdens 1 op 3 Rondes regent het.
Echt RvV-weer was er in 1950 en 1951, niet toevallig 2 keer gewonnen door dezelfde renner: Fiorenzo Magni. Legendarisch is de overwinning van Eddy Merckx in 1969, toen hij 70 km in de aanval reed in barslecht weer. Tegen het advies van zijn ploegleider Lomme Driessens in. Toen die zijn kopman wilde intomen met de woorden “Eddy, laat u weer inlopen, het is nog veel te ver!”, antwoordde de renner volgens getuigen met de legendarische woorden “Ge kunt mijn kl… kussen!”. En Eddy won, zoals Eddy dat pleegde te doen: met minuten voorsprong op de tweede.

Maar het meest memorabel is, zoals gezegd, de overwinning van Eric Vanderaerden in 1985, toen de regen de hele dag naar beneden gutste. De TV-reportage was zo beklijvend dat de toenmalige BRT hiermee diverse prijzen won.
De laatste keer dat het nog barslecht weer was, is alweer 17 jaar geleden, toen Edwig Vanhooydonck iedereen de vernieling in reed op de Bosberg. Daarna is het, op wat lichte regen na, nooit meer echt slecht weer geweest.

Vandaag (1 april 2009) was het weer echt Ronde van Vlaanderen-weer, namelijk veel te zonnig en mooi voor een helse koers. We zullen dus weer een jaar moeten wachten voor een helse tocht zoals in 1985. Misschien wordt het met de Ronde van Vlaanderen wel net zoals de Elfstedentocht: Nostalgie, en nooit meer realiteit. Van de tocht in 1985, de 69e editie, zijn geen foto’s meer te vinden op het internet. Slechts 24 renners kwamen uiteindelijk aan, de rest moest noodgedwongen afstappen.

En Eric Vanderaaerden? Na een zeer veelbelovend begin van zijn carriere, met de proloogwinst van de Ronde van Frankrijk, en zeges in de Ronde van Vlaanderen (1985) en in Parijs Roubaix (1986) ging het snel bergafwaarts met zijn carriere. Veel talent, weinig inzet en discipline. Dit leidde uiteindelijk tot een breuk met Jan Raas in 1992, toen hij bij een incident in een hotel, waarbij hij Joop Zoetemelk ernstig beledigde, op staande voet werd ontslagen. Hij had toen al een paar jaar geen fatsoenlijke uitslag meer gereden. Laten we hopen dat het met Tom Boonen beter afloopt.