red Llink!

LLiNK wil een bijdrage leveren aan een zorgzame, eerlijke en duurzame wereld door mensen te bewegen zelf in actie te komen voor hun idealen. Door motiverende en oplossingsgerichte radio- en televisieprogramma’s te maken over mondiale verhoudingen, mensen- en dierenrechten, natuur en milieu willen we laten zien dat de inspanningen van elke betrokken wereldburger – dus ook die van jou! – een bijdrage leveren aan een duurzame toekomst. Samen voor een betere wereld. Juist nu!

Ga naar om lid te worden.

partijendemocratie ontbeert steeds meer legitimiteit

Steeds minder Nederlanders zijn lid van een politieke partij. Politieke partijen hebben nieuwe leden hard nodig, en niet alleen wegens de contributie. Een partij drijft immers op vrijwilligers. Bovendien is een partij een kweekvijver voor bestuurlijk talent.

Volgens Gerrit Voerman, directeur van het Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen, verliezen vooral de traditionele grote partijen (PvdA, CDA en VVD) veel leden. ,,Je ziet dat die middenpartijen, met op tal van punten genuanceerde opvattingen, in het algemeen niet meer tot de verbeelding spreken.”

De PvdA ziet veel oude leden vertrekken, maar ook veel nieuwe leden zeggen binnen een jaar alweer op. De sociaaldemocraten schakelen inmiddels Kamerleden en wethouders in om opzeggers na te bellen. Een kwart van de opzeggers keert dan op hun schreden terug.

Om nieuwe leden te werven zetten partijen steeds vaker internet in, zoals de SP met Jan Marijnissen-filmpjes. Het CDA wil via een ,,ingrijpende professionalisering van de partijorganisatie” nieuwe leden voor langere tijd vastleggen, vertelt partijvoorlichter Michael Sybom. ,,Bij ons melden zich relatief veel ambitieuze, actieve jongeren aan die graag mee willen doen. Daarom organiseren we bijvoorbeeld peilingen met de vraag over welke thema’s de leden willen discussiëren. Daaraan verbinden we debatavonden. Ook mag ieder lid tegenwoordig op congressen meestemmen.”

Waar de PvdA streeft naar de terugkeer van het ‘clubgevoel’, wil het CDA een ‘familiegevoel’ creëren, zegt Sybom. Nieuw lid Laura Koene (33), werkzaam bij de gemeente Rotterdam, voelde zich snel thuis bij de christendemocraten. ,,Op mijn eerste partijbijeenkomst kwam een hoogbejaarde man op me af, die me begroette: ‘Hallo, jong CDA-lid’.”

Gé Speelman (52), docente aan de theologische universiteit in Kampen, is sinds januari lid van de PvdA. ,,Ik ben niet uit carrièreoverwegingen lid geworden. Ik had altijd al meningen en ergerde me vaak wild aan beweringen van politici. Ik wilde niet langer aan de kant staan.” Koene en Speelman zijn twee van die Nederlanders naar wie Gerrit Voerman nieuwsgierig is. ,,We zijn benieuwd naar de motieven van mensen om nog lid te worden van partijen als CDA en PvdA.”

Laura Koene was altijd al geïnteresseerd in politiek. ,,Maar ik wilde zien hoe het er in het echt aan toegaat. Dan blijkt zo’n partij toch heel erg een club van enthousiaste mensen te zijn. Degenen met charisma, met veel hart voor de zaak en het betere verhaal weten de anderen te overtuigen.”

Evenmin als Gé Speelman is zij is de politiek in gegaan in de hoop haar kansen op de arbeidsmarkt te verbeteren. ,,Ik heb het prima naar mijn zin als gemeenteambtenaar. Ik vind het mooi om te zien hoe jonge mensen partijlid worden en geloven dat we de stad echt beter kunnen maken. Via de politiek kun je toch leuke dingen bereiken voor je omgeving.”

Het CDA speelt op die belangstelling voor kleinschaligheid in. Michael Sybom: ,,Als leden uit Twente willen debatteren over de leefbaarheid van het platteland, kunnen ze zich via onze internetsite in een discussiegroep organiseren.”

Gerrit Voerman denkt dat de partijen ondanks die nieuwe initiatieven nog heel wat problemen te wachten staan. ,,In dunbevolkte plattelandsgemeenten zie je al dat het steeds moeilijker wordt om kandidaten te vinden voor de gemeenteraden.

Nederland heeft in West-Europa relatief gezien het laagste aantal partijleden. De legitimiteit van de partijendemocratie raakt in het geding als het aantal leden verder terugloopt. Dan ontstaat het beeld van olifanten die op weg naar hun graf door hun poten zakken.”

tussen droom en werkelijkheid: Liu Ren

Liu Ren
Between the real and the surreal
08-03 t/m 09-04-2009 Vips Art Galery

In het werk van de Chinese kunstenaar Liu Ren (Qinhuangdao, 1980) staat de droom centraal. Met behulp van geavanceerde computerprogramma’s creëert zij werelden die opgebouwd zijn uit fragmenten uit haar jeugd en het hedendaagse China.

Inspiratie vind ze in het alledaagse, beelden die ze altijd probeert te vangen met haar camera. Ook de modellen in haar werk zijn vaak mensen uit haar directe omgeving. Toch lijken ze in de beelden de rol de spelen van de vrouw van deze tijd. Het goede in de wereld is wat zij het liefst wil verbeelden, de dingen die niet in woorden uitgedrukt kunnen worden. Beelden uit de realiteit worden gecombineerd met die van de computer. Op een ingenieuze manier maakt zij haar werelden als een afbeelding van haar verbeelding. Ze ziet kunst als een illusie die het onmogelijke op een realistische wijze kan weergeven en tegelijkertijd een utopie kan creeren. Ondanks de veranderende positie van fotografie vertrouwt men nog steeds op haar authenticiteit. Liu Ren maakt dankbaar gebruik van dat gegeven en presenteert de vage grens tussen de realiteit en de maakbare wereld als een ruimte voor verbeelding. Tegelijkertijd zien we ook een toenemende belangstelling voor de virtuele wereld ten opzichte van de echte wereld in dit tijdperk van informatie technologie.

Water, wolken en het getij zijn steeds terugkerende visuele elementen in Ren’s werk en slaan terug op haar jeugd die zij doorbracht in het kustplaatsje Qinghuangdo. Deze beelden worden vermengt met de grootse architectuur uit Beijing, waar zij momenteel werkt en woont. In de serie ‘Us’ zijn porseleinen rendieren een metafoor van de eindige jeugd en liefde. Kwetsbaar als porselein bestaan ze nu nog slechts in de herinnering. Het eindresultaat is zowel indrukwekkend als raadselachtig en laat een realiteit zien die alleen maar in dromen voorkomt.

Liu Ren maakt deel uit van een jonge generatie Chinese kunstenaars die momenteel flink in opkomst is. Vaak samenwonend en samenwerkend in kunstenaarsenclaves in de grote steden van China inspireren en beïnvloeden zij elkaar.

Between the real and the surreal is de tweede solotentoonstelling van Liu Ren in Nederland. Eerder was haar werk te zien in ondermeer Beijing, Seoul, Virginia, Londen en New York.

V!P’s International Art Galleries
Spiegelgracht 8
1017 JR Amsterdam
020-7737656
amsterdam@vipsart.nl
www.vipsart.nl

Dinsdag t/m zondag 12.00-18.00 uur

copyright alle afbeeldingen: Liu Ren en V!P’s International Art Galeries

nieuw in Nederland

Een asielzoekster, in Nederland, uit Afrika, tegen haar man, bij het zien van sneeuw buiten: Niet naar buiten gaan! Je gaat bevriezen, het is onder nul!

Hoogst verbaast kijkt zij naar buiten en ziet mensen door de sneeuw lopen, zonder te bevriezen. Op dat moment valt er een last van haar schouders. De grenzeloze mogelijkheden van Nederland: Zelfs onder het vriespunt kun je veilig naar buiten! Zij besluit haar jas aan te doen en het proefondervindelijk te ervaren. Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn als zij door de sneeuw aangeraakt wordt. Eerst slaat zij lachend de sneeuwvlokken van haar af, sneeuwvlokken die zachtjes dalen op haar gezicht. Later aanvaardt zij de gedane zaken als iets onomkeerbaars. Op haar vlucht geraakt door de sneeuw. De rust van de witte wereld buiten doet haar haar lot nog meer aanvaarden, de wereld is minder vreeswekkend en een stuk vriendelijker sinds zij de sneeuw ontdekte. De armen gestrekt naar de hemel, dat is haar natuurlijke houding bij grote dankbaarheid.

kosten voor bouwplannen 2 maal in rekening?

Als je als burger of als ondernemer iets wilt bouwen, afwijkend van wat er voorheen stond, dan heb je, als je daar een bouwvergunning voor moet aanvragen, te maken met een door de gemeente te nemen besluit om af te wijken van de ruimtelijk vastgelegde situatie. Dit was tot 1 juli 2008 een vrijstelling van het bestemmingsplan, sinds 1 juli 2008 heet dat een ontheffing. Als een ontheffing niet mogelijk is, dan wordt een aanvraag om bouwvergunning automatisch beschouwd als een verzoek tot het nemen van een projectbesluit.
Bij grotere bouwplannen moet de gemeente over het algemeen kosten maken. Bij de oprichting van bijvoorbeeld een nieuw kantoorgebouw maakt de gemeente bijvoorbeeld kosten voor de aanleg van een nieuwe rioolaansluiting, aan te leveren onderzoeken, het overdragen van openbare grond, de vergoeding van planschade aan omwonenden, etcetera. Sinds 1 juli 2008 gelden er hier nieuwe regels voor.
Als burger of als ondernemer kun je geconfronteerd worden met drie vormen van kostenverhaal:
1. Via de baatbelasting
2. via het projectbesluit of de herziening/wijziging van het bestemmingsplan (via de Wet ruimtelijke ordening, de Wro) of
3. via de bouwvergunning (leges).

1. De eerste vorm van kostenverhaal (de baatbelasting) is over het algemeen alleen aan de orde als het gaat om een door de gemeente zelf geïnstigeerde ontwikkeling buiten het bouwplan om, bijvoorbeeld als er een weg in zijn geheel opnieuw verhard wordt en de omwonenden via het profijtbeginsel belast moeten worden met de kosten van de verharding, dan kan dit door middel van de baatbelasting. De baatbelasting kan niet meer gebruikt worden, als voor het verhaal van dezelfde kosten al een overeenkomst is gesloten of als er een exploitatieplan is opgesteld. Dit sluit niet uit dat de gemeente een nieuw bouwproject, dat bijvoorbeeld leidt tot de noodzaak de straat open te gooien voor een nieuwe aansluiting op het riool, aangrijpt om bijvoorbeeld meteen de gehele straat opnieuw te bestraten. Doordat nu niet alleen de eigenaar van het nieuwe gebouw baat heeft bij de nieuwe bestrating maar ook de andere omwonenden, worden de kosten voor de realisatie van de nieuwe bestrating, kosten die in eerste instantie beperkt waren tot een lokaal herstel van de weg, uitgesmeerd en verdeeld over een aantal jaren en over meerdere personen.

2. Voor grotere bouwplannen die daartoe aangewezen zijn door de minister (bijvoorbeeld de bouw van één of meerdere nieuwe woningen) en waarvoor een ruimtelijk afwijkingsbesluit nodig is, moet kostenverhaal plaatsvinden via de Wro (middels een overeenkomst of een exploitatieplan) en niet met aanvullende leges.

De gemeente doet dit bij voorkeur met een overeenkomst met de persoon of instantie die wilt bouwen. Op deze manier wordt het kostenverhaal afgewenteld via het private spoor van het kostenverhaal.
Als zo’n overeenkomst voorziet in waarborging van het kostenverhaal, dient de gemeente bij vaststelling van het projectbesluit of bestemmingsplan ook expliciet besluiten af te zien van een exploitatieplan (onder verwijzing naar de overeenkomst). Als kostenverhaal niet gewaarborgd is, moet de raad verplicht een exploitatieplan vaststellen, als hij desondanks verder wil met de ruimtelijke procedure. De gemeentelijk apparaatskosten en de andere toepasselijke kosten moeten via de Wro worden verhaald.

3. Nadat er een besluit over kostenverhaal via het stelsel van de Wro is genomen (via instemmen met overeenkomst of vaststellen van exploitatieplan), kan de gemeente niet nogmaals kostenverhaal via de leges in rekening brengen. Dergelijk dubbel kostenverhaal kan worden voorkomen door de heffingsambtenaar een besluit te laten nemen tot vrijstelling van de leges. De nieuwe legesverordening van Gemeenten bevat hiertoe per 1 januari 2009 een vrijstellingsbepaling waarmee een initiatiefnemer wordt vrijgesteld van leges als kostenverhaal via de Wro is geregeld. De apparaatskosten kunnen dus niet (nogmaals) via de leges in rekening worden gebracht.

Bij een besluit tot weigering is wel legesheffing mogelijk over de gemeentelijk apparaatskosten die zijn gemaakt. De legesheffing achteraf is fiscaal gezien geen probleem; de bevoegdheid tot heffing is (nog steeds) aanwezig. Ook communicatief gezien behoeft legesheffing achteraf geen probleem te zijn, omdat initiatiefnemer hierover reeds bij aanvang is geïnformeerd.

hundertwasser