waar zijn de zwarte voormannen en vrouwen?

Op vele niveaus wordt er in Amerika gediscussieerd over de rol van zwarte mannen en vrouwen in de maatschappij. Pleidooien voor een groter zelfvertrouwen, versteviging van zelfinzicht, er wordt op een creatieve manier over geschreven. In heel veel boeken, en ook op het internet, wordt door zwarte Amerikanen op een diepgravende manier de eigen rol belicht.

 

 

Er wordt vaak geschreven dat een maatschappij als Amerika beter in staat is om nieuwkomers, immigranten, te stimuleren hun eigen rol in de maatschappij waar te maken. Ik kan daar van harte mee instemmen, omdat veel van wat in Nederland over zwarte mensen wordt geschreven, afkomstig is van zelfbenoemde WITTE deskundigen. De zwarte vrouwen en zwarte mannen beperken zich vaak tot een collectieve vorm van zelfbeklag over achterstelling en onbenoembare discriminatie.

 

 

Als er trots is, dan zijn zwarten vooral trots op iets wat in de ogen van de witten als succesvol gezien wordt. Dit verschijnsel is onderwerp van gesprek in Amerika. Jammer dat in Amsterdam Zuidoost wij een zwarte elite hebben, die niet verder komt dan zichzelf op de borst kloppen met prestaties, die niet afkomstig zijn van een zelfbewuste zwarte middenklasse, maar prestaties die hen gegund worden door de witte elite. Elvira Sweet, stadsdeelvoorzitter, noemt Zuidoost bijvoorbeeld het meest dynamische deel van Amsterdam. Volgens Elvira Sweet, in haar laatste column, is Zuidoost dynamisch omdat er zoveel verandert. Gebouwen worden gesloopt, anderen worden gebouwd. Maar dat is toch iets waarin zwarten in het geheel geen rol spelen, Elvira? Dat bepalen de woningcorporaties, de wethouder ruimtelijke ordening, en een heel klein beetje het dagelijks bestuur van Zuidoost, dat bestaat uit 3 witten en 2 zwarten?

 

 

 

Elvira, je bent gekozen als vertegenwoordiger van de PvdA. Een partij die zegt op te komen voor emancipatie van minderheden. Je bent op jouw positie gekomen omdat je een zwarte vrouw bent. Daar moet je toch ook eens iets mee doen?

 

 

Elvira, waarom niet trots op het Black Magic Women festival? Ik vind dat een plek waar de zwarte minderheid (in Zuidoost de meerderheid) in Amsterdam over zijn eigen rol in de maatschappij kan discussiëren. Alleen, die discussie wordt niet permanent gevoerd. Dat zou een mooie rol zijn voor Zuidoost: Het oprichten en ondersteunen van een denktank, een internetsite, waarin voortdurend op hoog niveau discussies plaats vinden over de rol van de zwarten in de witte Nederlandse maatschappij. Geen plek voor zelfbeklag, maar een plek voor zwart zelfbewustzijn. Niet om subsidie binnen te slepen, maar om zelfinzicht te verschaffen aan de zwarte jeugd.

 

 

Geen strijd tegen de witten, maar een strijd voor een eigen identiteit van zwarte Nederlanders.

fusies woningcorporaties

Hieronder volgen de namen van woningbouwverenigingen die 20 jaar geleden in Amsterdam aanwezig waren. Dit waren echte woningbouwverenigingen, maar ze werden vooral gezien als “te veel” en “uit de tijd”. Dat was de aanleiding voor de bruteringsoperatie van Enneus Heerma, voormalig CDA-wethouder van Amsterdam. Deze man heeft de oude woningbouwverenigingen gesloopt.

 

Grappig is dat de sites van de huidige kolossale woningcorporaties wel het prille begin van de corporaties vermelden, maar niet alle fusies en samenwerkingsverbanden. Wie mij kan vertellen uit welke hieronder vermelde corporaties de huidige multinationals Stadgenoot, De Dageraad, De Key, Ymere en Rochdale bestaan, krijgt van mij een pluim. Dat is namelijk nogal een puzzelwerk.

het Woningbedrijf Amsterdam

Het Oosten

Dr. Schaepman

Eigen Haard

De Dageraad

Amsterdam-Zuid

Lieven de Key

de Doelen

Onze Woning

Zomers Buiten

Patrimonium

Rochdale

Woonstichting Holendrecht

PWV Wonen

ACOB

Ons Belang

Ons Huis

Woningcorporatie Nieuw-Amsterdam

Protestantse Woningbouwvereniging

het ontbreekt aan onafhankelijk toezicht

In Nederland wordt je politicus vanuit eigen belang. Je opteert voor een leuke baan midden in de schijnwerpers, tegen een leuk salaris. Vroeger wilden dat soort mensen in Hilversum werken bij de TROS, of als steward. Tegenwoordig is de politiek interessanter, want enige opvatting hoef je niet te hebben.

Op lokaal niveau zijn het ook mensen die graag een graantje willen meepikken. Maar net als in de politiek speelt ook in de publieke sector in het algemeen controle op integer handelen het behartigen van het eigen belang parten. Ministers en wethouders willen scoren met grote projecten, politici willen scoren met oneliners en subsidie-cadeautjes. In de bankenwereld gaat het om dat ene tweede huis, die maserati of die maitresse. In zo’n wereld kunnen corporatiedirecteuren, directeuren van welzijnsorganisaties en bestuurders ongestoord hun gang gaan. Want als politici (raadsleden) al hun eigen zakken niet aan het vullen zijn, dan zijn ze vooral veel te druk met het trekken van aandacht voor hun onzalige plannetjes.

De rekenkamer mag niet meer onafhankelijk adviseren in Zuidoost, omdat de rekenkamer weigert de conclusies van een PvdA-commissie over te nemen. Alcides was een megaproject van Albert van Wingerden. Rochdale blijkt het luilekkerland van eenzelfde megalomane directeur. Van enige controle of toezicht is geen sprake. Miljoenen euro’s, duizenden kunstwerken, Nederland is corrupter dan Italië.

Vroeger zaten kritische jourmalisten bij de Volkskrant, het Parool of De Waarheid. Tegenwoordig zitten kritische journalisten werkloos thuis. Gelukkig is er nog de Telegraaf om misstanden in de publieke sector bloot te leggen.

Nederland moet democratiseren

Door de starre partijgerichte organisatie van de Nederlandse politiek en de geringe kwaliteit en ambitie van politiek verkozenen wordt het praten namens de burgers meer een rechtvaardiging achteraf van de verkiezing als politiek vertegenwoordiger, dan een uiting van een mandaat namens de burgers.

Nederland is het enige land dat een politiek systeem kent, dat sinds 1853 in feite niet of nauwelijks is gewijzigd. Elke hervorming van het politieke landschap gebeurde na zeer lange aarzeling en onder grote terughoudendheid.

Zolang wij nog een Eerste Kamer hebben in Nederland, een commissaris van de koningin en een door de koningin benoemde burgemeester, moeten we er niet raar van opkijken dat wij in Nederland slechts sporadisch politici hebben gehad, die met een duidelijk mandaat van de kiezers in staat waren om dwars door tegenstellingen in de Nederlandse samenleving heen zaken in beslissende mate te beïnvloeden, en echte veranderingen tot stand wisten te brengen.

Rochdale directeur Huub Möllenkamp wilde Nellestein verkopen

Een Maserati met chauffeur van de zaak. Een super-de-luxe villa met eigen zwembad en tennisbaan in het Spaanse jetsetoord Altea. Een vastgoedproject van een kleine veertig miljoen dat daags na aankoop tijdens een copieuze lunch in het Amstel hotel tegen wel héél onzakelijke voorwaarden weer moet worden doorverkocht aan een voormalige vennootschap van wijlen-Endstra. Even zou je denken dat het gaat om een goud behangen Russische multi-miljonair. Hubert Möllenkamp is echter directeur van Rochdale, een grote Amsterdamse woningbouwcorporatie die tot wettelijke taak heeft minder draagkrachtigen in de hoofdstad aan een betaalbare woning te voorzien.

Een directeur van een woningcorporatie die graag zaken doet met een Willem Endstra partner, die in Spanje een villa met eigen zwembad en tennisbaan bezit naast de optrekjes van Michael Gorbatjov en Michael Schumacher, noemt de flat Nellesteijn “256 hutjes”. Pure minachting dus voor de gewone man. Minachting van iemand die zijn geld verdient door het zuur verdiende geld van dezelfde huurders als waarvoor hij zijn minachting tentoonspreid, met bakken tegelijk uit te geven.

Het stuit mij steeds meer tegen de borst, de wijze waarop slecht presterende bestuurders over miljarden euro’s kunnen beschikken zonder enige onafhankelijke en kritische controle. Huub Möllenkamp is geen uitzondering, helaas.

schrikbarend aantal huizen te koop in Zuidoost

 

Hoewel de vernieuwing van de Bijlmermeer redelijk voortgang blijft vinden, zijn er in Gaasperdam, het zuidelijke gedeelte van Zuidoost, geheel andere ontwikkelingen gaande.

Een blik op de alom geraadpleegde makelaarssite www.funda.nl bevestigt mijn vermoeden: In bijna iedere straat staat er minimaal één woning te koop. Tientallen huizen en appartementen staan al lange tijd te koop. Bijna geheel Gaasperdam is rood gekleurd met ballonnetjes van te koop staande woningen en appartementen.

Dit was voor mij al langere tijd zichtbaar:

1. Je krijgt je huis in Zuidoost, op enkele plekken na, bijna niet meer verkocht. De verkoop van huurwoningen wordt, ondanks eerdere beloftes, bijna geheel stilgelegd, omdat de verkoop van huurwoningen alleen maar leidt tot leegstand.

2. Vele inwoners van Gaasperdam proberen Zuidoost te ontvluchten vanwege de woningbouwplannen van het stadsdeel.

3. Uit arren moede worden woningen die niet verkocht kunnen worden in de particuliere verhuur geplaatst. Hier komen vaak Oosteuropeanen en studenten op af.

4. Makelaars spreken van Zuidoost als “zeer problematisch”. De huizen worden gewoon niet verkocht.

maatschappelijke dynamiek accommoderen

‘Vanuit de eigen kennis en ervaring zijn we in Zuidoost als raad en bestuur samen met bewoners, bedrijven en instellingen bezig de Bijlmer om te toveren tot een wijk die wel de maatschappelijk dynamiek accommodeert.’

Lourens Burgers,

stadsdeelraadvoorzitter Amsterdam Zuidoost

22 oktober 2008

 

Lourens, even los van de “discussie” over het stadsdeelstelsel: proficiat met dit ambtelijke proza.

Wat je in feite zegt, is dat Zuidoost mede door bewoners, bedrijven en instellingen wordt vormgegeven. Van alle kanten uit klinkt er echter kritiek van de bewoners, dat zij niet betrokken worden bij de vormgeving van de prachtwijk Zuidoost. MAAZO, de instelling die hiervoor had kunnen en moeten zorgen, staat op het punt van omvallen. De deelraadfractie van de PvdA wordt bevolkt door zichzelf en hun achterban subsidie verstrekkende belangenbehartigers. Meningen over de ruimtelijke vormgeving van Zuidoost? Als bewoners betrokken waren, dan waren ze altijd ergens tegen. En dan trokken de bewoners nooit aan het langste eind. En dan functioneerde de raad altijd als aanhangwagen van het bestuur.

Zoals zo vaak blijft het bij mooie woorden. Hoe de PvdA in Zuidoost maatschappelijke dynamiek weet te accommoderen, het is werkelijk prachtwijkerig! Maar als het fout gaat, dan zeg je natuurlijk dat het was omdat de bewoners het destijds zo wilden hebben. Dat is dus democratie in Nederland.

dit is onze stem tegen armoede

Tussen al dat beursgebengel en beursgejengel door (wie gokt kan ook verliezen, denk ik dan) bestaat er natuurlijk een groep bewoners van dit land, die onder alle omstandigheden altijd aan de onderkant verkeren.

Het zijn mensen die meestal buiten hun schuld om in de problemen zijn gekomen. Als je dan op eigen kracht uit de problemen probeert te geraken, wordt dat door alle regeltjes in dit land behoorlijk moeilijk gemaakt. Want in dit land is er een gigantische groep aan welzijnswerkers en ambtenaren die tussen 9 uur ’s-morgens en 17 uur ’s-middags regeltjes bedenken of in allerlei subsidiepotjes zitten te roeren om de minder bedeelden te voorzien van weer een tegemoetkoming of een garantie, die echter nooit datgene vermag waar te maken waar de minderbedeelde eigenlijk om zit te springen:

Een luisterend oor.

De sympathieke Jan Razenberg uit Rhenen kwam daarom op het lumineuze idee, om al die mensen de gelegenheid te bieden om gezamenlijk hun verhaal te vertellen. 300 mensen vertellen hun leed in het boek, dat u via deze link kunt bestellen:

http://94.100.113.161/374400001-374450000/374415901-374416000/374415932_8_SocC.pdf

Verwacht mag worden dat dit boek door de SP en de PvdA zal worden aangegrepen om zich voor te doen als de belangenbehartiger van deze mensen. Ik vind de SP dan vele malen geloofwaardiger dan de PvdA. Hoe meer mensen dit boek echt gaan lezen, hoe duidelijker zal worden hoe hol of waarheidsgetrouw de beloften  van deze politici zijn.

Lees hieronder het verhaal van Nick Renting (copyright Jan Razenberg):

Nick Renting, Purmerend
Na lang aarzelen toch “in het kort” mijn verhaal. Ik ben zelfstandig taxichauffeur geweest in Amsterdam. Na altijd hard gewerkt te hebben en redelijk tot goed verdiend te hebben, moet ik nu toch op de grens van ar-moede leven. In de jaren negentig wilde ik na jaren taxi te hebben gereden de horeca in. Zo gezegd, zo gedaan! Niet wetende dat dit de grootste taak van mijn leven zou worden. Het eerste jaar liep mijn cafébedrijf uitmuntend. Vooral ook vanwege mijn inzet voor mijn gasten. Elk weekend iets anders: Levende muziek, karaoke, barbecuen enz. Op het moment dat het cafébedrijf eenmaal goed liep, kwam er de klad in.

Er kwamen namelijk ineens ongewone vechtpartijen omdat de vrouwelijke gasten werden lastig gevallen. Het kwam zover dat ik het hoofd niet meer boven water kon houden en het bedrijf tegen veel verlies van de hand heb moeten doen. Naderhand is gebleken dat dit met moedwil was veroorzaakt zodat het bedrijf in handen kon komen van mensen uit “dat grote dorp”. Doorgestoken kaart dus! Tegelijkertijd kreeg ik een echtscheiding te verduren. Na 26 jaar in trouwe dienst en in goede harmonie vond mijn ex het namelijk nodig om met een gast uit het cafébedrijf achter mijn rug om dingen te gaan doen die “niet in ons huwelijkscontract waren opgenomen”. Ze verliet de gezamenlijke woning met achterlating van mijn twee kinderen en gezamenlijke overgebleven schulden.

Ik heb zo goed en zo kwaad als het kon van het overgebleven geld de belasting voldaan en was, na 22 jaar als kleine zelfstandige gewerkt te hebben, plots “ridder te voet”. Ik was een optimistische man en ging weer taxi rijden. Tja, wat kon ik anders?

Intussen had ik een ook een BKR vermelding gekregen. Dus kon ik geen geld lenen voor een taxivergunning en een auto. Gelukkig was op dat moment het pachtsysteem ingevoerd. Dus ik ging voorlopig pachten en was daardoor een “verkapte zelfstandige”. Ik wilde dit doen om uiteindelijk weer op eigen kracht als zelfstandige te gaan werken. Maar die verwachting liep anders omdat de politiek een plan had opgezet om de taxibranche te dereguleren. Maar door die deregulering was het geen kwestie meer van overwinnen, maar van overleven. In 2000 kwam er namelijk een verandering in Amsterdam waar ik mijn brood moest verdienen. Door de “vrije markt” in te voeren, kwamen er plots meer dan 2000 taxi’s bij. Maar zoals gezegd: Ik wilde doorrijden. Hoe dan ook. De spaarcentjes werden aangebroken. Toen werd de ons zo bekende euro ingevoerd. Dat was net zo’n klap als de deregulering. Weer veel minder omzet. Ik moest namelijk ook doorgaan om de schulden te voldoen die waren achtergebleven uit de tijd van mijn echtscheiding. Tja, het noodlot bleef me achtervolgen.

Op 25 januari 2005 maakte ik ook nog een beroving mee tijdens mijn werkzaamheden als taxichauffeur en ben ik met zes messteken in hals en borst afgevoerd naar het ziekenhuis. Vanwege mijn worsteling vanachter het stuur van mijn taxi heb ik het toch weten te overleven. Door toedoen van dit alles was ik ineens aangewezen op de overheid. Ik moest mijn hand ophouden om te kunnen leven. Door de bureaucratie en de constante te late of te weinige betalingen van de sociale dienst belandde ik in een situatie dat ik geen gas, water en elektriciteit meer had en ook weer door te late betalingen was ik bijna mijn huis kwijtgeraakt vanwege huurschuld. Ik was in het geluk dat mijn jongste dochter die in dezelfde stad als ik woonde, mij heeft opgevangen en ik daar tijdelijk kon blijven. Niet wetende dat dit ruim twee jaar zou gaan duren. Omdat ik lichamelijk en geestelijk verzorging nodig had, is mijn dochter haar werk kwijtgeraakt. Helaas werd zij dus ook gedwongen om een uitkering aan te vragen. De gemeente ging ons beiden direct met tien procent korten en omdat ik ook mijn huur uiteraard moest blijven voldoen, werden wij aangewezen om gebruik te moeten maken van de voedselbank. Ik ging hier ondanks mijn handicap bij de gemeente tegen reclameren en kreeg direct van mijn “case manager” te horen dat ik blij moest wezen dat ik een uitkering kreeg. Ik moest namelijk eerst maar bij mijn dochter ingeschreven worden en anders zou mijn uitkering gestopt worden. Heb ik door iemand voor de rechter laten komen. Het is deze persoon niet gelukt. Een kennis van een kennis is dit ter ore gekomen en die heeft de GGD ervan op de hoogte gesteld. De GGD heeft contact met mij opgenomen en heeft een bezoek aan mij en mijn dochter gebracht. Deze medewerkster zag het onheil en mijn geestelijke toestand die hierdoor alleen maar aan het verslechteren was en heeft alles in het werk gesteld om ons, vooral mij, te helpen om weer gas, water en elektra te verkrijgen en heeft er voor weten te zorgen dat ik nu in de wsnp terecht ben gekomen, zodat ik na 36 maanden eindelijk weer een normaal leven zou kunnen gaan leiden.

Dit lijkt een lang verhaal, maar in werkelijkheid zijn dit maar stukjes. Als ik alles opschrijf, wordt het een eigen pocket. Je kunt dat ook wel begrijpen denk ik Jan, want als je meer dan twee jaar bezig bent om weer in je eigen woning te kunnen wonen en alleen maar tegenwerking hebt gehad, gaat dat niet in je koude kleren zitten. Dat vergeet je niet snel. Ik bedoel maar, 41 jaar gewerkt, waarvan 31 jaar zelfstandig en dan van nog geen 800 euro rond te moeten komen en dan wsnp. Geloof me, dat is echt geen pretje.

deelraadsleden missen bekwaamheid als volksvertegenwoordiger

Als de wetgevende macht verenigd is met de uitvoerende macht in een persoon of in een bestuurlijk lichaam, dan is er geen vrijheid, omdat men moet vrezen dat dezelfde monarch of senaat die tirannieke wetten uitvaardigt ze ook tiranniek zal uitvoeren.

Ook is er geen vrijheid als de rechterlijke macht niet gescheiden is van de wetgevende en uitvoerende macht. Als deze samengaat met wetgevende macht dan wordt de macht over leven en vrijheid van de burgers willekeurig, want de rechter zou wetgever zijn. Als deze samengaat met de uitvoerende macht, dan kan de rechter de macht verwerven van een tiran.

“Alles zou verloren zijn als een en dezelfde man of een lichaam van belangrijke mannen, zij het van de adel of uit het volk, deze drie machten zou uitoefenen. Omdat in een vrije staat iedere mens vrij is, moet het gehele volk de wetgevende macht uitoefenen. Omdat dit in grote staten niet mogelijk is, moet de wetgevende macht door volksvertegenwoordigers uitgeoefend worden. Het grote voordeel van het uitoefenen van de wetgeving door vertegenwoordigers bestaat hierin, dat deze de nodige bekwaamheid hebben om te beraadslagen. Het volk is daartoe in geen geval bekwaam. Hierin ligt juist één van de voornaamste wantoestanden van de democratie.”

Dit zijn citaten uit het werk van Montesquieu, gemakshalve opgespit op wikipedia. En goh, wat zet dat ons aan het nadenken want, inderdaad, de stadsdeelraden zijn bevolkt door mensen die niet in staat zijn om hun rol als volksvertegenwoordiger waar te maken. Ten eerste missen zij de benodigde visie en het inzicht in moeilijke financiele beslissingen. Ten tweede worden zij niet verkozen vanwege wat zij kunnen, maar vanwege hun huidskleur of culturele afkomst. Ten derde hebben deelraadsleden over het algemeen in hun maatschappelijk leven geen stap terug gedaan, om tenminste één volle werkdag te besteden aan hun raadswerk.

De eerste groep mensen zijn vaak werkloos. Zij kunnen alleen rondkomen door wat bij te klussen in gesubsidieerd werk. Dan is het handig om lid te zijn van de deelraad, omdat de deelraad immers miljoenen aan subsidies te besteden heeft. De gelegenheid schept de dief, zullen we maar zeggen. En: Wie de schoen past, trekke hem aan. De andere twee groepen vormen min of meer een doorsnede van de onder- en middenlaag van onze bevolking. De elite zal zich nooit verlagen tot het edele politieke handwerk, zeker niet in een tijd waarin Rita Verdonk met gemak 20 zetels opiniepeilt doordat zij op advies van haar campagnestrateeg nooit zinnen langer dan 5 woorden uitspreekt.

De woorden van Montesquieu bevatten nog steeds waarde, omdat ons democratisch systeem gebaseerd is op het gedachtengoed van Montesquieu. En omdat Montesquieu al eeuwen geleden precies voorspelde wat nu in Nederland, met name in Amsterdam, aan de hand is: Een afbrokkelende rechtstaat, een niet goed functionerende democratie. De machtenscheiding is in het geding: De ambtenarij en de politiek en de gesubsidieerde sector vormen twee handen op één buik. Onafhankelijk toezicht is broodnodig, maar wordt in Amsterdam beschouwd als bedreigend en onredelijk. De rekenkamer was trouwens alleen een adviesorgaan, maar zelfs onafhankelijk advies wordt al als bedreigend ervaren. Dat geeft eens te meer te denken….

Nu enkele mensen in Amsterdam Zuidoost namens bijna 90.000 andere mensen aan alle touwtjes tegelijk mogen trekken, wordt duidelijk hoe kwetsbaar democratie is, als onvoldoende mensen zich bewust zijn van waar democratie op gebaseerd moet zijn. De enige onafhankelijke factor in Zuidoost, waar geen PvdA-ers in benoemd zijn, was de rekenkamer van de Amsterdamse stadsdelen. Die rekenkamer werd aan de kant geschoven door één partij, die zich bedreigd voelde in zijn almacht: de PvdA. De PvdA duldt geen kritiek en eiste van de rekenkamer dat die zich zou scharen achter de conclusies van een partijcommissie van de PvdA, welke commissie de conclusies van de rekenkamer vergoeilijkte. De partijcommissie deed dat door de 3 allochtone deelraadsleden die in strijd met de regels hadden gehandeld niet als volwassen mensen te beschouwen die verantwoordelijk zijn voor hun eigen daden, maar als mensen die beschermd hadden moeten worden door hun omgeving omdat zij niet over voldoende inzicht en kennis beschikken.   

Muriel Dalgliesh, fractievoorzitter van de PvdA in de deelraad van Zuidoost, heeft duidelijk gemaakt dat zij geen enkele kennis heeft van de basisvoorwaarden van een democratische rechtstaat. Sinds maatschappijleer op middelbare scholen is vervangen door lessen over huishoudbudgetering en gezond koken, moet gevreesd worden dat verbetering van de bekwaamheid van volksvertegenwoordigers in deelraden en besturen van waterschappen er op korte termijn niet in zit.

En zo blijven wij, inwoners van Zuidoost, geregeerd door een clubje mensen, dat zichzelf subsidie toekent, en van onafhankelijk toezicht noch van onafhankelijk advies wil weten. Muriel Dalgliesh wil “bevorderen” dat er een alternatief wordt gezocht voor dat inmiddels door haarzelf afgeschafte onafhankelijke advies. Daar moeten we het mee doen. Wim Mos, ons wakker deelraadslid, ziet voor zichzelf een rol in de marge weggelegd. En daarom stemde OZO altijd voor de begroting en jaarrekening, want de PvdA, dat moet toch wel goed zijn?

Het zal wel aan het weer liggen, dat dit mij allemaal buitengewoon droevig stemt.

Sarah Palin

Sarah Palin:

Ik weet wat u wil, ik weet wat u vraagt, alleen heb ik alle one liners uit mijn hoofd geleerd, stel mij geen open vragen die ik niet met een standaard antwoord kan pareren, ik weet het ook niet, waar GAAT HET OVER, HELP,  WAAR IS KAY (WHERE IS JOHN) ????????

Sarah Palin, dames en heren, is de Rita Verdonk van Amerika. Dankzij Sarah Palin wordt Barack Obama gelukkig toch nog president.