de kinderen van het licht

Frans Kellendonk was uitgenodigd op een bijeenkomst van de katholieke kerk. Daarvan heeft hij verslag gedaan in een verhaal onder de titel ” Kardinaal Simonis en de kinderen van het licht”.

Arnon Grunberg heeft hierover in 2007 een prachtige recensie geschreven. Ik citeer hem:

De hoogste morele imperatief is om gelukkig te zijn. En echt gelukkig zijn de machteloze eenlingen van die morele imperatief ook niet geworden. De kinderen van het licht denken de vrijheid te aanbidden, maar bewieroken in feite de totalitaire staat. Ze zijn tragisch, en dus eigenlijk ook meelijwekkend. Ze hebben de traditie verworpen, maar wat ervoor in de plaats is gekomen is nauwelijks begerenswaardig te noemen. Het is afschuwelijk. ‘Het evangelie van de vooruitgang’ wordt nog altijd door deze kinderen verkondigd, hoewel de verlichting al ‘tien keer failliet’ is gegaan. En waar dit allemaal op uitdraait is volgens Kellendonk: terreur. ‘Vooruitstrevende vermommingen van het fascisme’ noemt hij het.

Interessant, net als de rest van de beschouwing. De kinderen van het licht blijken kinderen van de duisternis, vallend in het bodemloze gat van de hemel van een levenslang narcisme.

Leuk nadenkenswaardig stukje. Hoe actueel ook.

Tofik Dibi, lange tenen

Toen ik na een televisie-optreden van Tofik Dibi, Tweedekamerlid voor GroenLinks, tot het oordeel kwam dat hij niet echt scherp reageerde en gebrek aan inzicht etaleerde over het onderwerp waarover hij zijn licht mocht schijnen en hiervan melding maakte op een weblog of ander sociaal medium, kwam mij dat te staan op een ontvriending. Terwijl ik toch niet echt belangrijk ben, dacht ik zelf. Tenminste, niet voor je carriere binnen GroenLinks.

Iemand die over dergelijke lange tenen beschikt vind ik niet echt geschikt voor de Tweede Kamer. Helaas voor iedereen die over een democratische instelling beschikt en niet bang is voor tegenspraak of kritiek, is onze jeugdige Tofik herkozen als Tweedekamer lid. En nu heeft onze Tofik een vreselijk stom artikel geschreven. Ja echt, Tofik.

Als je al je criticasters wilt ontvrienden op de sociale media, dan doe je je best maar. Aan de andere kant, met zo’n instelling kun je een eind komen in de politiek. Kijk maar naar Geert Wilders, vanaf je laatste opiniestuk in 1 keer je beste vriend.

stadsdeelraad begint weer!

Het reces is binnenkort afgelopen, dan gaan we weer van start. Het is te prijzen dat er nog zoveel mensen te vinden zijn die tegen een geringe vergoeding zoveel uren willen steken in iets, wat van grote waarde is: lokale democratie. Wim Mos heeft vragen opgesteld, die voor een bestuurder moed en vaardigheid vereisen om alsnog om de hete brij heen te kunnen draaien.

Laat ik eerst eens iets zeggen over al die mensen, die denken dat stadsdelen beter afgeschaft kunnen worden. Vroeger was er de centrale stad en ergens lag de Bijlmer. Daar zat nogal een grote afstand tussen. In het vorige artikel schetst Patrick Meershoek al enigszins wat voor een verhouding er gold tussen de mensen van de centrale stad en de mensen in Zuidoost. Het vinden van een aanspreekpunt voor problemen als ontbrekende straatverlichting of kapotte stoeptegels was vooral een zaak van de juiste ambtenaar vinden. Politici in dat rare Stoperagebouw waren niet erg betrokken met het dagelijks leven in buurten in Zuidoost. De introductie van stadsdelen heeft verantwoordelijkheid bij de bewoners van de stadsdelen gelegd, door het kiezen van hun plaatselijke vertegenwoordigers waren zij (bewoners) ook mede verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in hun stadsdeel.

Eén ding is echter nooit veranderd: nog steeds praten politici veel met belangenbehartigers in plaats van met de bewoners zelf. Helaas geldt in die zin subsidie nog steeds als een middel om verantwoordelijkheid af te kopen. Daar wil ik nu verder niet op in gaan, dat heb ik in het verleden meer dan genoeg gedaan.

Ik wil hier een compliment uitbrengen voor een aantal mensen, die al jaren lang wél luisteren naar de bewoners zelf, en die daarom ook in de stadsdeelraad zitten. Dat zijn alle leden van de fractie van D66/OZO, maar ik wil ook mensen noemen als een Anke Kersjes en een Peter Bals.

Als ik verslagen lees van commissies Ruimtelijke Ordening, dan is Wim Mos een constant goed geïnformeerde lid, die op een positieve manier zijn bijdrage levert. Hij doet dat op een bescheiden manier, zonder enig eigen belang en zonder enig zicht op een goedbetaalde baan als bestuurder. Helaas mag hij zich niet verheugen op camera´s die zijn harde werken vastleggen, en wordt hij door sommigen gezien als een vervelende zeurpiet, door de kritische vragen die hij stelt over zaken die naar zijn mening onrechtvaardig of onrechtmatig zijn. Maar lokale politiek zou niet kunnen overleven zonder mensen als Wim Mos. Een goedlopend team draait altijd voor meer dan 90% op de stille kracht, de harde werker. Een team dat bestaat uit alleen kopmannen zal niet succesvol zijn.
Zowel Anke Kersjes, Peter Bals als Wim Mos waren mensen die niet op nummer 1 stonden, maar wel met een inhoudelijk verhaal steun gaven aan een fractie die zonder hun inbreng een stuk minder inhoudelijke inbreng zou hebben. Anke Kersjes en Peter Bals werden zonder goede verklaring van de lijst weggestemd, omdat zij niet op basis van hun etnische achterban op voldoende stemmen konden rekenen. Ik was erbij toen Anke Kersjes slechts door een enkeling gesteund het moest afleggen op de kandidaatsstellingsvergadering in dat tijdelijk musicalgebouw van die marktkoopman, waar in 2008 het GETZ gebouw zou komen (en waar de exploitatie van de parkeergarages in dat gebied ooit op is afgesteld). Wim Mos draait nog steeds zijn verdienstelijke rol in de stadsdeelraad, en dat is een zegen voor de lokale politiek en voor alle bewoners van Amsterdam Zuidoost. Dat zegt tevens heel veel over een partij als D66/OZO, als partij van en voor bewoners.

Grote woorden, grote emoties, dat is Zuidoost

Besturen in Zuidoost is nooit gemakkelijk geweest. Er bestaan smakelijke anekdotes over de jaren zeventig, toen gemeentebestuurders periodiek afzakten naar de Bijlmermeer voor overleg met de machtige Surinaamse welzijnsorganisaties. Ter plaatse werden de bestuurders en hun ambtenaren steevast opgewacht door een erehaag van woedende mannen en vrouwen die het bezoek ontvingen met spandoeken, verwensingen en bedreigingen. De leiding van het welzijnswerk loodste de geschrokken burgemeester of wethouder veilig door de menigte naar binnen, schonk een kalmerende kop koffie in en legde uit dat het de grootst mogelijk moeite kostte om de opgekropte spanningen binnen de gemeenschap onder controle te houden. De onderhandelingen over de hoogte van het nieuwe subsidiebedrag duurden in die jaren nooit lang.

Instrumentele woede is traditioneel een machtig wapen in Zuidoost, waar nu tachtigduizend mensen met honderddertig verschillende nationaliteiten op een kluitje samenleven. Vanaf de oprichting van het stadsdeel, in 1987, hebben de drie grootste migrantengroepen Surinamers, Antillianen en Ghanezen in toenemende mate actief deelgenomen aan het bestuur, maar ook voortdurend van buitenaf druk uitgeoefend op dat bestuur om de voorzieningen voor de groep veilig te stellen.

Dat gebeurt geregeld op onorthodoxe wijze, zegt Jaap Ruijgers, van 1987 tot 1993 namens de PvdA de eerste stadsdeelvoorzitter van Zuidoost. “Bestuurders krijgen overal te maken met emotie, maar in Zuidoost is de emotie vaak anders dan je gewend bent. Het is allemaal veel expressiever en heftiger. Zonder antenne voor culturele verschillen red je het er niet. En het is in het algemeen verstandig om niet te snel te schrikken van luidruchtig protest.”

Dat de zeeën nog steeds hoog kunnen gaan, blijkt uit alle opschudding over het afblazen van het Kwakoe Festival. De pogingen van het stadsdeelbestuur het kwakkelende zomerfestival uit het slop te trekken, hebben geleid tot hoogspanning binnen de harde kern van de afro-Surinaamse gemeenschap, en daardoor ook in de politiek. Het gaat er weinig fijnzinnig aan toe: via de lokale media wordt een vuile oorlog gevoerd tegen de mensen achter de plannen voor de professionalisering van Kwakoe. Kwartiermaker Paul Stiekema werd neergezet als een racist, de ingehuurde projectleider Fay ten Berge als een zakkenvuller (omdat zij omgerekend honderd euro bruto per uur verdient) en stadsdeelvoorzitter Marcel La Rose, in de jaren tachtig één van de drijvende krachten achter het festival, als de man die het afro-Surinaamse erfgoed verkwanselt.

Het zijn beschuldigingen waartegen men zich maar moeilijk kan verdedigen, zeker als de beeldvorming zich onweersproken verspreidt via het snelste nieuwsmedium van Zuidoost: de mofo koranti, de boodschap van mond tot mond. Verder spelen de lokale radiostations een grote rol in de opinievorming. “Zuidoost kent communicatiekanalen die zich volledig aan de zichtbaarheid onttrekken en toch een enorme invloed hebben op het denken en doen, en dus ook op het bestuur,” zegt Ruijgers. “Als bestuurder heb je daar maar rekening mee te houden.”

De oud-stadsdeelvoorzitter wijst erop dat het wapen van de karaktermoord niet alleen in Zuidoost wordt gehanteerd. “Kijk eens wat er in de binnenstad is gebeurd met Anne-Lize van der Stoel en Els Iping. Kritiek op hun beleid vermengde zich ook voortdurend met harde aanvallen op hun persoon.”

Caribisch? Nee, zo wil Mark van der Horst, bestuurder in Zuidoost van 1998 tot 2002, de Bijlmer politiek niet noemen. “Er is eerder sprake van een eilandcultuur. Het is een relatief kleine gemeenschap. De groep mensen die er de dienst uitmaken, is niet groot en ze kennen elkaar door en door. Dat leidt tot informele mechanismen, zoals je die ook in Limburg wel tegenkomt, waar de aannemer en de wethouder Openbare Werken zaken doen op het voetbalveld. In de rest van de stad gaat het er veel formeler en anoniemer aan toe.”

Daar bovenop, zegt Van der Horst, komt dan nog een culturele component. “De neiging tot streng Hollands calvinisme kom je in Zuidoost minder tegen. En je hebt er de beruchte krabbenmentaliteit: mensen die wat presteren of succes dreigen te krijgen, kunnen rekenen op tegenstand. Naast alle warmte en hartelijkheid zijn er ook veel jaloezie en afgunst.”

Van der Horst zegt plezierige jaren in Zuidoost te hebben beleefd. “Ik had het voordeel dat ik van buiten kwam. Ik kende niemand in het stadsdeel en droeg geen netwerk van oude vrienden en vijanden met mij mee. Met stadsdeelvoorzitter Hannah Belliot kon ik het heel goed vinden. Zij heeft me wegwijs gemaakt.”

Van der Horst prees zich ook gelukkig met zijn lidmaatschap van de VVD. “Voor de PvdA is het veel lastiger opereren in dat krachtenveld. Daar concentreert zich vanouds de macht, dus daar valt ook het meeste te halen. Je ziet dat terug als de kieslijsten moeten worden opgesteld. Dan zie je coalities ontstaan. Er wordt door allerlei zelfbenoemde leiders geschermd met achterbannen, waarvan overigens lang niet altijd duidelijk is of ze wel bestaan en hoe groot ze zijn. Als je na de verkiezingen de uitslagen bekijkt, valt het aantal stemmen voor deze leiders nogal eens tegen.”

De ontwikkelingen rond het Kwakoe Festival heeft Van der Horst met belangstelling gevolgd. “Het festival wordt traditioneel door amateuristische rommelaars georganiseerd. Zolang ik het me kan herinneren, is er elk jaar wel gedoe geweest. De pogingen het te professionaliseren naar het voorbeeld van Pinkpop of Dance Valley waren niettemin tot mislukken gedoemd. Die Paul Stiekema lijkt me ontzettend deskundig, maar een deel van de afro-Surinaamse gemeenschap beschouwt hem als een blanke slavendrijver. Het afbreukrisico was daardoor van meet af aan ontzettend groot, ook omdat dezelfde tegenstanders zich het verdienend vermogen van Kwakoe niet laten afpakken.” Bij zijn vertrek uit Zuidoost werd Van der Horst geprezen als okay-witte. “Dat is in Zuidoost zo’n beetje het hoogst haalbare voor een blanke.”

Martien Kuitenbrouwer, stadsdeelvoorzitter in West en voorziiter van de Amsterdamse stadsdeelvoorzitters, beschouwt de strubbelingen rond Kwakoe als een symptoom voor de ontwikkeling van Zuidoost. “Ik ken de details onvoldoende om op de zaak zelf in te gaan, maar het valt me op dat Zuidoost vanouds erg in zichzelf gekeerd is en met zichzelf bezig. Het stadsdeel heeft lang gekampt met een slecht imago terwijl het nu juist goed gaat in veel opzichten. Het is de verdienste van Marcel La Rose dat hij de banden met de rest van de stad heeft aangehaald. Hij spant zich in voor de volwassenwording van het stadsdeel. In het overleg van stadsdeelvoorzitters wordt hij daarvoor zeer gewaardeerd. Hij maakt een verschil in de stad, daarom is het jammer dat sommige mensen in Zuidoost klaarblijkelijk grote moeite hebben met zijn koers.”

Copyright: Patrick Meershoek, Het Parool, 22 juli 2011

het gelijk van de psychopaat

Binnen een maatschappij worden de scherpste randjes van mensen vanzelf bijgevijld door interactie, door sociaal contact. Als mensen niet openstaan voor een andere mening, raken ze niet alleen geisoleerd, maar krijgen andere mensen ook in de gaten dat die persoon gevaarlijk kan worden. Dan kan die persoon geholpen worden aan een verwrongen mensbeeld. Zo is het bekend dat een bepaalde afwijking in de sociale interactie leidt tot een houding, waarin een bepaalde persoon niet accepteert dat hij niet altijd de bovenliggende partij is. Hij zal altijd gelijk moeten krijgen, hij bepaalt wat er moet gebeuren, en elk gesprek draait weer uit op een borstklopperij of een betoog over zijn stokpaardjes. U kent vast wel iemand in uw eigen omgeving die in min of meerdere mate voldoet aan deze narcistische houding. Vaak leidt zo’n houding tot een sociaal isolement, maar soms worden dit soort personen op een voetstuk geplaatst en krijgen ze voor anderen het imago van een profeet.

Het grootste gevaar is als binnen een maatschappij kleine mini gemeenschappen ontstaan, waar mensen makkelijk binnen kunnen radicaliseren. Het internet is een voedingsbodem voor kringen als waar de Noorse misdadiger die deze week 90 mensen vermoordde, maar ook Geert Wilders, hun zelfbevestigende gelijk kunnen halen door elkaar te herhalen en te bevestigen.

Geert Wilders vertoont nooit twijfel over zijn standpunten, een politieke partij waarin men openlijk van mening kan verschillen wil hij niet, ookal vertegenwoordigt hij inmiddels 20% van de Nederlandse kiezer. Dat is een gevaarlijke weg naar verdere verharding en dogmatisering. Dat hij een voorbeeld was voor deze Noorse misdadiger zou Geert Wilders wel degelijk ook op zichzelf moeten betrekken. De manier waarop Geert Wilders mensen zonder enige nuance wegzet als gevaarlijk en minderwaardig, geeft mensen binnen bepaalde kringen hun gelijk in hun streven bepaalde mensen (letterlijk) te vernietigen.

Geert Wilders moet zijn beweging omzetten naar een politiek partij met leden. In een dichtbevolkt land als Nederland moet het onmogelijk zijn dat 30 zetels in het parlement bezet worden door mensen die geen andere relatie met elkaar hebben dan dat zij door 1 persoon (hun leider) gevraagd zijn om zijn standpunten te verdedigen. Zo wordt de democratie van binnenuit vernietigd, maar ook de wens om met elkaar samen te leven en samen een standpunt te bepalen, daarbij iedereen in zijn of haar waarde latend. Anti sociaal gedrag wordt niet meer als afwijkend beschouwd, maar als “moedig”, als “goed”. Zie mijn vorige log. Geisoleerde individuen krijgen op die manier de gelegenheid hun zelfvernietigende gelijk keer op keer bevestigd te zien, waarbij sommigen dus echt toeslaan.

politiek als eenmansbedrijf

Om in de politiek iets te betekenen, heb je een groot ego nodig en een narcistische persoonlijkheid kan ook geen kwaad. Dat maakt het echter lastig om te kunnen samenwerken, je moet in elke onderhandeling, in elke vergadering, voortdurend nadenken over welke relatie voor je eigen loopbaan het beste is, en hoe je uiteindelijk die ene baan kunt krijgen.

In het NRC vandaag een stukje van Nelleke Noordervliet, een stukje dat erg negatief is over Maxime Verhagen terwijl haar analyse evengoed op kan gaan voor alle andere politici. Maxime Verhagen is geen uitzondering, geen breuk met het verleden, hij is meer een echte CDA-er, net zoals Ad Melkert een echte PvdA-er was. Van hoog tot laag, van stadsdeel tot de minister-president, wordt er binnen een groepering met elkaar gebakkeleid, is er discours over wie de kar moet trekken. Trouwens, is het niet meer dan normaal dat er competitie plaats vindt tussen mensen bij het bereiken van een toppositie? Het probleem is vaak, dat niet de beste de hoogste positie verkrijgt, maar een persoon die op basis van ancienniteit of de “gunfactor” het volgens de meeste mensen het meeste verdient.

In deze tijd van individualisering zijn er geen maatschappelijke verbanden meer die boven de mensen uitstijgen die voldoende verbinden. Mensen kiezen op basis van hun persoonlijke voorkeur. En daarbij zijn persoonlijke voorkeuren en etniciteit/cultuur meer en meer doorslaggevend. Op grond van een persoonlijke voorkeur wordt een specifieke politicus uitgekozen, op basis van, en dat ben ik met Nellek Noordervliet eens, vertrouwen. Een vertrouwen dat die persoon jouw persoonlijke voorkeuren en ideeen zoveel als mogelijk kan verdedigen.

Dat betekent dat al die 150 politici in de Tweede Kamer een eenmansbedrijfje vormen. En alleen degenen die niet op basis van voorkeurstemmen of door selectie van het partijcongres maar door de partijleider verkozen worden, alleen degenen in de grote partijen die meesluipen met de voorman of voorvrouw, zullen zich moeten bewijzen door zich in te zetten voor de partijleider, de fractieleider, of voor de kiezers in het algemeen. Waar het mis gaat? Als je niet voldoende opvalt en tegelijkertijd rebellie vertoont, of je jezelf onvoldoende inzet voor de partij. Die mensen haken snel weer af, tenzij je jezelf weet terugvecht door middel van voorkeurstemmen. En vaak genoeg zijn die personen degenen die door middel van de “gunfactor” later tot grote hoogten stijgen.

Kortom, je kunt “democratie” als iets abstracts beschouwen, maar eigenlijk is het iets tussen mensen, hoe we met elkaar omgaan. Wat dat betreft geeft het succes van Geert Wilders aan, dat er iets grondig mis zit met de wijze waarop we onze kinderen opvoeden, en hoe wij als maatschappij op afwijkend gedrag reageren.

Was het tot 2008 prima in orde met Kwakoe?

Op dit moment ligt Marcel La Rose onder vuur, omdat hij eindelijk wil breken met de traditie dat Kwakoe, het grootste evenement in Zuidoost, garant staat voor problemen.

En hij ligt onder vuur van mensen die de hele geschiedenis gemakshalve maar even vergeten. Tot 2008 werd Kwakoe georganiseerd door Winston Kout. Waarom was 2008 een keerpunt? Ik zet de feiten op een rijtje, voor mensen met een selectief geheugen:

1. In 2008 ging Kwakoe Events failliet.
2. In de voorgaande jaren werd er keer op keer gehandeld in strijd met de evenementenvergunning.
3. In 2008 had Kwakoe Events een schuld van 375.000 euro (een schuld die nooit betaald is, omdat Kwakoe Events failliet ging)
4. Er werd illegaal sterke drank verkocht, ook na waarschuwingen ging men hiermee door.
5. Er waren heftige geweldsincidenten.
6. Jaar na jaar lagen er bij het jongereneiland glazen flessen en kapotgetrapte plastic glazen op de grond.
7. Er was geen financieel plan.
8. Er waren te weinig mensen aanwezig voor het bijstandteam.
9. Er werd niet ingegrepen toen een groep jongeren uit Hoptille de jongeren ophitste.

Dit is allemaal na te lezen op www.rechtspraak.nl, bij de voorlopige voorziening die in mei 2008 werd afgewezen:

http://zoeken.rechtspraak.nl/resultpage.aspx?snelzoeken=true&searchtype=kenmerken&vrije_tekst=kwakoe

Ik wil geen spelbederver zijn hoor, maar is het niet volkomen terecht dat Marcel La Rose de regie bij het stadsdeel wil neerleggen? Ik had in eerste instantie ook het idee dat zo’n feest spontaan moet worden georganiseerd, maar helaas, het verleden heeft uitgewezen dat dit gewoon nooit lukt.

Ik ben daarom ook tegen het idee van een picknick in het Bijlmerpark zoals voorgesteld door mijn partij, want ik ken de historie van Kwakoe, en het lijkt mij geen goed idee als dezelfde mensen die er in het verleden zo’n janboel van hebben gemaakt, nu weer opnieuw mogen beginnen.

Nu weet u ook waarom sommigen mij zo lastig vinden…

Zuidoost, wandelen en de Bijlmervernieuwing

Vanmorgen vanwege werkweigerende ambtenaren eens een lange wandeltocht gemaakt, door Zuidoost heen. Vroeger, jawel vroeger, bestond de Bijlmer en wat er bij Holendrecht gebouwd was, louter uit grote gebouwen. Daartussen waren groene zones, die met elkaar in verbinding stonden. Later werden lege plekken volgebouwd, en daarbij ontstond er een breuk met wat er aan infrastructuur lag. Toch denk ik niet dat veel mensen gebruik maakten of nog maken van de groene wandelroutes vanaf station Holendrecht tot in Geerdinkhof. Mensen die dit zouden kunnen doen, kunstenaars en andere gesubsidieerden, zijn langzamerhand bijna uitgestorven in de vinexwijk Amsterdam Zuidoost. een enkele onvermetele uitgezonderd.

Dus door Holendrecht, daarna door een onbestemde rijtjeshuiswijkje waar Lourens Burgers en Cliften Codrington eens woonden (zijn huis staat nog steeds te koop), daarna door het Bijlmerpark (wat een mooie wilde bloemen, deed me denken aan een documentaire op BBC4 vorige week uitgezonden), daarna door Kelbergen (ik hoop dat ze die bomen niet gaan kappen) naar Kralenbeek en Kempering, vervolgens naar mijn nieuwe plek waar ooit flats stonden met de namen Klievering en Kouwenoord, en waar nu een groene speelzone wordt aangelegd.

Kortom, een mooie groene route.

De Bijlmer is in ontwikkeling, zonder Duco Stadig en met de huidige woningcrisis gaat het allemaal een stuk trager.

Als er straks verder gebouwd gaat worden, dan verdwijnen de parkeergarages van Kouwenoord, Klieverink, Kralenbeek en Kempering uit het zicht doordat er voor en achter woningen tegenaan gebouwd gaan worden. De zeer brede Karspeldreef wordt dan ontdaan van de parallelwegen, fietsers moeten over wegen als de Kemangiestraat uitwijken, het wordt dan wat meer stedelijk. Of die woningen er gaan komen, is nog de vraag. Er staat eerst een flat op de planning bij Kralenbeek, meen ik. Als die flat goed verkocht wordt, en dat hangt weer samen met het aanbod dat gaat ontstaan als Kleiburg in de verkoop gaat, dan komen die woningen er wel. Maar anders blijven we zitten met stukjes fietspad die plots overgaan in wegen, en blijft het rommelig en onafgemaakt, die Bijlmervernieuwing.

Als straks het nieuwe winkelcentrum af is, dan is het doek gevallen voor het oude winkelcentrum. De eigenaar van dat winkelcentrum, gebonden aan afspraken en beloftes, gaat dan op de plek van het oude winkelcentrum meewerken aan de ontwikkeling van woningen. De markt van Kraaiennest verdwijnt ook mede omdat het nieuwe winkelcentrum een ander soort publiek zal gaan trekken dan het huidige winkelcentrum, er te weinig parkeerplekken zijn bij het nieuwe winkelcentrum en er dus nog meer gaan verdwijnen op straat. Het betaald parkeren wordt daarom, als het gebied meer en meer volgebouwd wordt en Kleiburg ook weer autobezitters herbergt, een serieuze optie.

14 baans door Zuidoost

Dwars door Amsterdam Zuidoost loopt nu de bovengrondse snelweg, bekend onder de naam Gaasperdammerweg. Deze weg werd in de jaren tachtig aangelegd voor de Floriade bij de Gaasperplas, en zou een lokale ontsluitingsweg worden. De A9 zou immers afzwaaien richting Almere en daar aansluiten bij de A1 en A6. Wegens geldgebrek en gebrek aan urgentie bleef de Gaasperdammerweg echter een snelweg, die steeds meer onmisbaar werd, met name voor de ontsluiting van het kantoorgebied van Zuidoost en voor de verbinding met Almere. Nu is er definitief gekozen voor de aanleg van een ondergrondse snelweg, zodat Zuidoost bovengronds met elkaar verbonden wordt. Ik woon in een nieuwe wijk vlakbij de snelweg, maar uiteindelijk word ik er beter van. De snelweg komt 56 meter dichterbij, maar ook weer verder van mijn wijkje af. Want waar ik nu met de auto de afslag neem (die tegen mijn wijk aanligt) en noordelijk van het tankstation op de Kromwijkdreef in Zuidoost aankom, zal ik in 2020, als de snelweg klaar is, juist met een boog over de ondergrondse snelweg vanaf de kant van de Gaasperplas op de Kromwijkdreef komen. De geluidschermen en heuvel bedekken dan de snelweg en houden het geluid en de fijnstof meer dan nu het geval is tegen. De snelweg komt dus te liggen waar nu de afslag ligt. Waar nog een oplossing voor gevonden moet worden is het tankstation aan de Kromwijkdreef, want de nieuwe snelweg wordt aangelegd zo’n beetje tegen dat tankstation aan. Ook de metro naar Gaasperplas is nog een zorgenkindje. De ondergrondse aanleg van de snelweg vergt veel grondverzet, dus de metro zal in de dienstregeling te maken hebben met tijdelijk uitval van de metro tot aan de Gaasperplas. Tenslotte zal de komende jaren, tijdens de werkzaamheden, de overlast flink toenemen, als veel automobilisten zich gedwongen zullen voelen om gebruik te gaan maken van de Loosdrechtdreef. Bewoners bij Kantershof zullen te makern krijgen met flink meer fijnstof en geluidsoverlast, omdat bij hun woningen de snelweg bovengronds zal komen. Daarnaast wordt het verlies aan groen niet gecompenseerd in mijn wijk, of in Amsterdam Zuidoost, maar in het Diemerbos. Dat is erg spijtig. En de snelweg komt dan weliswaar ondergronds, maar er steekt straks wel een bult van 4 tot 6 meter uit boven het landschap. dat is dus hoger dan de huidige snelweg.

u wordt door niemand verwacht

Terugkomen op het Centraal Station van Amsterdam, je bij een tafeltje melden, om je bekend te maken. En dan te horen krijgen: U wordt door niemand verwacht.
Om daarna naar je huis te gaan, waar iemand anders in woont. Die er niet meer uit wilt. De buren, die je spullen hebben gestolen en ze niet meer willen terug geven.

Terug uit Auschwitz, helemaal alleen omdat je hele familie vermoord is. Beroofd van alles, buren die je weigeren je nog te kennen en je spullen terug te geven die ze zelf uit jouw huis hebben gestolen.

Ook dat is Amsterdam. Ook dat zijn Amsterdammers.